O, gronostajna społeczności.
Perlico, ośmiornico, łasico –
nic nie zakłóci tej radości,
ona we mnie trwa.
To o niej żartują mężowie,
podziwiając wdzięk gwiazdy magicznej.
Do niej wzdychają panowie
w kosmosie, co lśni nad Wisłą.
Nie tej, co utonęła
w nocnej bieliźnie,
lecz odkrytej i nagiej.
Soczystej jak owoc mango,
ostrej jak polemika,
krwiożerczej jak modliszka.
Sława Gloria Kornacka
Non omnis moriar. Moje dni i sny głębokie, kołysane martwą ciszą w koszach z wikliny, zapełniałem tomami żywej historii. Tu dźwięczały moje słowa – lubiły je dzieci, którym kładłem dzieje do głowy, dziś ich myśli to moja lutnia i moja mowa. Życie jak skazaniec siada na pryczy, czeka na topór, co błyśnie o świcie. Za oknem lato deszczem płacze, żegna bliskich. Pamiętam o was – póki wy pamiętacie. Niech wasza tęsknota, ujęta w obłoki, ukołysze mnie i w anioły skrzydlate obróci. Nie dla sławy to było, nie dla imienia. Imię moje zgasło jak piorun, lecz wróci błyskawicą, by trwać w dynastii królów. W kraju zostawiłem jednego dziedzica – sen nocy i dwa imiona wielką literą pisane. W kolorach biało-czerwonych, wyrytych w sercu, rozkwitam różą na mogile pod lasem.
Sława Gloria Kornacka
Nie ma dwóch światów identycznych, jak nie ma ludzi tożsamych. Człowiek to byt, nie numer, nie da się go w szufladzie zamknąć. Ani jedną miarą zmierzyć, jak podczas wojskowej musztry, gdy pod butami giną łzy, a rozkaz każe smutek w sobie zamknąć. Nie ma dwóch wierszy takich samych. Poezja tworzy byty niezależne, na stykach tajemnic kładzie się cieniem księżyca w zatokach serca. To medal o dwóch stronach: portret i autoportret. I nie ma dwóch poetów takich samych. Każdy bierze się z życiem za łby, zagubiony w oceanie czasu, nosi słabość i nosi winy. Lecz każdy inaczej dotyka jądra prawdy, oddając sztuce duszę – jak diabłu – za te najintymniejsze chwile. Poeta wypowiada poematem wojny za owieczki, co milczą w spokoju. Rzuca się w wir, jak żołnierz w boju, strzela wersami, tnie sumienia oprawców. Zasłania ofiary skrzydłami słów, do szaleństwa kocha i miłuje, jak wariat świat gloryfikuje. Co różni poetę od czytelnika? Ten drugi, z wygody lub strachu, zapomniał języka w gębie. Zgodził się, że są równi i równiejsi, że jaśnie wielmożni stoją ponad prawem, a wielebny manipuluje wiernymi. Świat dzieli się na katów i poddanych, na silnych i tych dręczonych. I tak można do usranej śmierci te piekła życia odmieniać, wielbić je lub po prostu – olewać.
Sława Gloria Kornacka 
Rumak władzy galopuje, ludzkie nerwy w strzępy rwie. Po koronę śmiało sięga, choć po polsku tylko gęga. Pustosłowia potok płynie, wiara ludzi w pył się kruszy. Miałeś, chamie, władzy smak – z gospodarki został wrak. Pęd do tronu nader śmiały, tylko rozum... taki mały.
