gorące myśli opadają pod ołowianym ciężarem faktów
najświętsze osie harmonii
łamią
się pod butem nadciągającego świtu jutra
jestem zmęczona lepkim prawem ciążenia
które bezlitośnie przyszpila do ziemi
umysł rozsypany w lustrach cierpienia
pragnie już tylko próżni
chłodnej gładkiej nieważkości
gdzie przestrzeń wchłania czas
a tajemnica otwiera się we mnie
pragnieniem cudu
24.05.2018
Gloria O
Bez pożegnań, bez zgiełku. Bez słów.
Jedynie księżyc wyszeptał rozstanie,
odwracając tafle w szklanym lustrze snów
– tej nocy utkanej z chłodnego cienia.
Świat osunął się spod stóp, pionowo, w otchłań.
Zastygła martwa cisza, wyczekując sekundy,
gdy w mroku, od myśli do myśli, bez tchu uciekam.
Witraż miasta — czerń wtopiona w szyby,
jakby ostatnia gwiazda pękła na niebie,
cieknąc iskrami w labirynt samotności.
Rankiem szare ptaki osiądą na parapecie.
Niespłoszone, dotkną wzrokiem dziewczyny,
która cały swój żywy świat zamknęła za drzwiami.
(25.05.2016)
Gloria O
Za nami sploty lata
–
zieleń łąk, barwność motyli, zapach kwiatów –
wszystko
to przeszłość,
której dotyk jeszcze pulsuje.
Lecz
Ty ślady te bezwzględnie zacieraj,
pozór twórz, że nigdy
nie istniały,
bo ich jasność nie pasuje
do mroku dnia
dzisiejszego.
Przemień smugę światła w smugę
cienia,
pogrąż w kamieniu milczenia,
i rozlej świętą
gorycz
zapomnienia.
A ja powiem, że rozumiem,
że
moja wiedza jest iluzją,
że pamiętam tylko Twoje imię,
które
potrafię ułożyć z liter lata.
(25.05.2017)
Gloria O
Przytulam Twój
zapach, na skrawkach ubrań
ukrytych w szafie niczym skarb
utracony.
Na Twoim grobie bieleją kwiaty,
a płomień
zniczy tańczy ogniem tęsknoty.
Każdy wschód słońca
to krok bliżej Ciebie, córeczko,
choć ścieżka ta spłakana
wiatrem i deszczem.
Wierzę, że spotkamy się
jeszcze.
Moja rozpacz, jak spękany step, krzyczy w
ciszy
błagając o cud objawień.
Każdy nerw oplata nić
oczekiwania.
Ty — bezkresnym Oceanem moich pragnień.
25.05.2019
Gloria O
odpłynęłam od siebie daleko
w krainę ciszy
gdzie ziemia stała się księżycem
a księżyc ziemią
ja jestem raz słońcem raz deszczem
ty moimi chmurami
i choć serce bije jeszcze smutnym wierszem
wszechświat błyska kolorowym światłem galaktyk
odpłynęłam bez żalu
z tą jedną czystą nadzieją
że znajdę wreszcie port właściwy
gdzie tylko dobre
wiatry wieją
30.08.2017
Gloria O
jest taka mama
która otwiera niebo bez klucza
w jej spojrzeniu gasną pożary
a konstelacje układają się do snu
jest taka mama
co nosi w sobie własne słońce
rozwiesza ciepło na krawędziach chłodu
serce podaje jak chleb powszedni
jest taka mama
co daje światło nie żądając w zamian niczego
jej miłość to cichy krwiobieg
żywi a nie obciąża
jest taka mama
cud z ciała i tchu
dla niej rosną dzikie ogrody
z niej wypływa każda moja rzeka
25.05.2023
Gloria O
gdyby na świecie
wszystkich drzew zabrakło
byłabym jak ten suchy pień drewna
bardziej samotna niż pustka może to sobie wyobrazić
24.05.2023
Gloria O
