Święto Dziecka — nie dla Was,
Dla Was Pierwszy Listopada czeka.
Bo dzisiaj łzy nie powinny płynąć,
Tylko matka i ojciec pamiętają.
Że jesteście, Dzieci Aniołki,
Że ból zapomnienia o Was wciąż w nich żyje.
Przeżywają go w ciszy, dzień po dniu,
Bo śmierć – choć zabrała Was – miłości nie potrafi.
Anielskie dzieci, w przebłyskach wieczności tkwią,
Niczym polne kwiaty, na łące życia,
W pączkach już przekwitające, nim rozwiną się w pełni,
Ich istnienie – ulotne tchnienie, krótka chwila.
Są jak ptaki, co w obłoki się rozpływają,
W niedopowiedzianych bajkach, co snów nie znają.
To stoki marzeń, w pół drogi zatrzymane,
Nigdy niezdobyte szczyty, w milczeniu.
Nad grobem smutku – płonie znicz miłości,
Gdy matka odwiedza swe ukochanie,
Łzami mogiłę rosi, o cud Boga prosi,
Białą różę wciąż w dłoni zaciska,
Symbol nadziei i bólu, co nigdy nie mija.
Jak bez wody dla spragnionej ziemi
kwiat nie zakwitnie i barw nie rozwinie
tak bez prawdy i jej żywej iskry
miłość nie wzrośnie i w ciszy zaginie
Są chwile, gdy wszystkie światła gasną,
A dusza drży, lękając się mroków.
Czerń ją przygniata, światło pochłania,
Wplątana w świat bez uroków, bez snów.
Lecz jedno spojrzenie wystarczy, zaledwie,
Tych łajdackich oczu, co ciepłem płoną,
By wszystkie uczucia, każde pragnienie,
Za nimi pobiegły – "lecz ich nie ma już!"
I pustka w sercu, jak ciemny dół,
Zamiast iskry, co mogła rozpalić żar.
Gorący temperament, pozbawiony sentymentów,
Rozpryskujesz się, płynąc w rozkołysanym czasie.
Wchodzisz we mnie wysoką falą, co porywa,
A ja, rozdygotana, oniemiała z zachwytu.
Dotykasz mnie, jakbym była kruchym rekwizytem,
W ten jesienny wieczór, gdy księżyc światło leje,
Rozlewając chłodny blask po każdym zakątku ciała.
Nie rozpłyń się we mnie, niech ta chwila trwa!
Nim nadejdzie prawdziwy przypływ, ten boski raj miłości,
Nim rozgorzeje ogień, co w nas drzemał skrycie –
Pozwól, byśmy każdą iskierkę w sobie odkryli,
Zanim namiętność całą nas pochłonie, jak życie.
W środku mnie rozrasta się lęk,
Siedmioma milionami ustaw, bez tchu.
Ich paragrafy tłoczą się,
Niczym bydło w zamkniętych wagonach.
Wnikają w żyły,
Cholesterolem bezprawia krążąc.
Krew zwalnia bieg,
W głębinach duszy rozrzedzone powietrze.
Zaczynam brodzić w niemocy, szybciej oddychać,
Serce przyspiesza tętno, w głowie pulsuje brak tlenu.
Myśli nadają S.O.S.,
Jak marynarz z tonącego statku, ostatnim tchnieniem.
Zalała mnie czerń,
Jak czarna woda i biały cyprys w smutnej poświacie.
Sens życia zamiera, ledwie drgnie.
Lecz w Bogu rodzi się nadzieja.
28.06. 2017
Jerozolima we mnie rzewnie opłakuje
śmierć Jezusa i wszystkie nasze dzieci
historia kołem fortuny się toczy i snuje
jednakowa dola i niedola z góry na nas leci
każde miasto dla jednych bywa święte
a dla innych na zawsze przeklęte
każda łza uroniona staje się kroplą w morzu
gdy każda świętość płomieniem wybucha w bezbożu
walą się mury pokoleń w bezsilnej wierze
że duch Boga obejmie je w swoje ramiona
i wyniesie do chwały tam gdzie ziemskie umiera
a pozaziemska jasność zostaje spełniona
każdy z nas jest przecież żywotem tego żywota
gdy wokół tylko stare drzewa szumią inaczej
w ich koronie tli się pocieszenia prostota
by nie oddać się nocy i ślepej rozpaczy
oplatam je czule swoim zmęczonym wzrokiem
wsłuchana w ten zielony śpiew o pochwale życia
by nie żegnać nadziei przed wieczornym mrokiem
i odnaleźć sens jasny w samym środku bycia
1.06.2022
Rozpycham myśli poza ramy tu i teraz,
By napełnić kolorem całą przeszłość.
Przez przypadki wciąż się odmieniam,
W przecinkach gubię, kropek nie lubię.
Medytuję serpentynami litanii,
W nich Bóg jest wieczny, niepojęty.
Tylko ty, człowieku, umierasz.
Gdybyś tak mógł umrzeć bez śmierci,
Czułabym, że jesteś jak Bóg wieczny.
1.06.2021
Nie płacz, Maleńka.
Coraz bliżej światło nieba,
Wróci ta pora, co nas rozdzieliła,
Będzie czuła, jak my dla siebie.
Wyspowiadamy Boga – śmiałością rozpalone –
Za wszystkie grzechy, co tak raniły.
A potem pójdziemy wszędzie, gdzie tylko zechcesz.
Tam, na półwyspie, między Gdańskiem a Helem,
Jest miejsce, gdzie tak lubiłyśmy bywać.
Tak bardzo chciałaś raz jeszcze... tam.
Nasz wzrok się krzyżuje,
Biegniemy ku sobie.
Twoje serce – promenadą moich myśli,
My takie przezroczyste,
Jak łkanie bolesne, jak lęk, co nas stworzył.
To nasz nowy świat.
W nim śmierci nie będzie,
Ani niesprawiedliwej żałoby.
I nic więcej nie stanie się
Na nasze nieszczęście.
Dziś żyję w pustce, micie podobnej.
Różę z Twoim imieniem – czerwoną pragnęłam.
W telefonie Twój numer – milczący.
W Twoim pokoju – smutek
Śpi między miłością a żalem.
Lecz w moim sercu – Twoje zmartwychwstanie.
1.06.2022
Wciąż chłodne powietrze,
Brakuje mu ciepła, brakuje serdeczności.
Nie ma w tobie słonecznych myśli,
Milczą słowa.
Łkają kwiaty, gubiąc płatki zbyt wcześnie.
Nie gra już muzyka, z której z taką subtelnością,
Z wdziękiem poranka zbierałaś całą jej urodę,
Niczym poziomki w lesie, w rozkwicie lata.
Napełniałaś jej brzmieniem nuty serca.
Tak wiele w tym kruchym ciele było:
Taktu, wdzięku i gracji,
I tyleż wyrozumiałości
Dla ludzkich ułomności.
Jeszcze wczoraj widziałaś niebo czyste i spokojne.
Dziś, w cieniu okna, martwe –
Deszcz zmył kolory szczęścia.
Na ścianie blade fotografie
Ze smutkiem patrzą na mnie.
18.05.2019
Odpłynęłam od
siebie daleko
W krainę ciszy
Gdzie Ziemia jest
Księżycem
A Księżyc Ziemią
A ja jestem raz
słońcem raz deszczem
Ty moimi chmurami
I choć serce moje
bije smutnym wierszem
Wszechświat błyska tęczowymi
kolorami
Odpłynęłam bez żalu
Razem z nadzieją
Że
znajdę port właściwy
Gdzie tylko dobre wiatry wieją
30.08.2017
Gloria O
westchnieniem mgłę zamyślenia tkam
ocean u stóp wielki mam,
nieodgadnioną
dalą na mnie patrzy
i szumi, że to nic
że
tak późno
nasze
sny się wyśniły
choć
inne wcześniej w nas żyły
dziś
milczą w zadumie, pełne ciszy
której
nikt prócz nas nie usłyszy
to
nic, że tak późno
tobą
się zauroczyłam
ocean
ma oczy ciemnozielone
wystarczą, bym w nich utonęła na moment
gdy falą we mnie wpływasz
każde
drzewo uśmiech skrywa
za
mgłą nasz widnokrąg daleki
przekręcony w drzwiach klucz
czytaj zamknięte na wieki
i
tylko czas bezlitośnie
z
tej naszej miłości drwi
30.05.2016
Gloria O
chciałabym spać z tobą
czuć twój ciężar i ciepło każdej nocy
żebyś wszystkie moje smutki bezwzględnie przykrył sobą
gdy będę patrzeć prosto w twoje oczy
chciałabym bez końca wtulać się w ciebie
stać się twoim jedynym ukrytym pragnieniem
czuć się bezpiecznie jak jasna gwiazda na niebie
i wypełniać sny najgłębszym marzeniem
chciałabym skoro świt rano
budzić się z uśmiechem na twarzy
gdy ty pójdziesz do swojej pracy
a ja zostanę w pustym łóżku z twoim ciepłym echem
pod
mostem nienawiści
koczujące narody
pusty zgiełk słów
gdzie ciszy serc tak brak
bezdomna dusza łaknie ziemi bez kul
a
wokół popiół natchnień
jałowy trakt
tak dużo
wojen szeptanych w kuluarach władzy
tak dużo pustych
dźwięków
cymbałów próżności
tak mało pieśni
człowieka
harmonii anielskich sfer
gdyby pióro
mogło życie wpisać w los
gdyby słowo miało stwórcy
moc
kreśliłabym świt ptasi
słońca koni
bieg
miłość w zwykłym geście
oddech czystych ros
noc
tulącą sny i dnia nowego brzeg
tak słowem budzić
światło
przywracać ład
31.05.2025
Gloria
O
pasjami uwielbiam takie skomplikowane gry
gdy jestem tylko ja i jesteś tylko ty
gdy bezpowrotnie kończy się dzień a zaczyna noc
noc głęboka która zaprasza nas do wspólnego snu
ta sama która jednocześnie nas dzieli i łączy
gdy śmiejesz się tym swoim charakterystycznym
głębokim oddechem
gdy mówisz szeptem że żadna prawda na świecie
nie doczeka się swojej starości
gdy dotykasz mego ciała
z czułością lecz zupełnie bez miłości
namiętnie bez namiętności
obojętnie bez obojętności
twierdząc że ja właściwie jestem dla ciebie tylko arabeską
ulotnym wzorem w altanie pośród gęstych drzew
jakby bez powodu i jakby z najważniejszego powodu
tylko dlaczego potem tak szczelnie zamykasz wszystkie drzwi
zostawiając otwarty wizjer
by w każdej chwili móc dowolnie spojrzeć w moje oczy
i by nie słyszeć mnie w tej ciemnej próżni
która bezwzględnie rozdziela nas
aż do następnej gry
ten poranek spłynął na mnie nagle i z ukosa
czystym wodospadem rosy jak potężny Skógafoss
przenikając światłem tak głębokiej rozkoszy
zieleń mokrych traw uśmiech i łzę co w oczy prószy
złoty promień dnia rzucał długi cień na wodzie
gdy słońce wschodziło przy księżyca zachodzie
u stóp moich bosych wolnych od buta niewoli
tańczył wiatr w moich włosach i serce już nie boli
na policzkach zastygło nieśmiałe zdumienie
warg muśnięcie czułe i oczu przeznaczenie
i poczułam membranę w każdej kropli krwi
płynącej falą drgań z serca, w którym tkwisz
południe już nic w nas nie zmieni
jesteśmy sobą bez pamięci zauroczeni
bądź mi od stóp po najwyższe rzęsy
bądź zawsze mój gdy świat się trzęsie
miły mój kochanku jesienny
twój dotyk na zawsze już będzie mi cenny
31.05.2017
Gloria O
spróbuj opisać piękno podlaskiej ziemi
przypomnij sobie
w przepastnych niebach, w promieniach słońca
chodziłaś jak po wielkich dzikich plażach
dni wtedy były długie, od świtu do zachodu
pory roku wyznaczał nie papierowy kalendarz
a łąki, lasy, rzeki, kwiaty, ptaki i świstaki
gdy wiosną budziły się trawy i rozkwitały drzewa
żółte kaczeńce i białe zawilce uczyły kolorów
pojęć zazdrości i niewinności
barwne motyle poszerzały ich gamy
spróbuj przypomnieć sobie leśne owoce
zbierałaś jagody, maliny, poziomki czując ich zapach
wiedziałaś, że to czerwiec i środek lata
wróć myślą do muzyki świerszcza
do kapeli ptaków, gdy śpiewały koncert miesiąca
po czym złota jesień jej królewskie spichlerze
pełne smakowitych owoców i ziarna zbóż
dęby ku uciesze dzieci zrzucały żołędzie
wystarczyło wkłuć kilka patyczków
by, bawić się brązowym ludzikiem
po jesieni zima i najważniejsze w roku święta
nie skąpiła lodów i puchowych pierzyn
dziadek mróz malował na szybach cudowne witraże
ty przynosiłaś z lasu pachnące świerki i ubierałaś żywe choinki
co dziś wydaje się bajką jedną z tysiąca wielkich marzeń
jazda figurowa na lodzie, zjazdy na sankach
śniegowe bałwany - zabawom nie była końca
patrzyłaś jak konie galopowały po drogach
niczym po kazachstańskich stepach
powoziłaś nimi w zimowych zaprzęgach
przypomnij o domu, o wielkim ogrodzie
o pachnących babkach, mięsiwach
o opłatku przy wigilijnym stole
opiewaj ten świat
może gdzieś błądzi jego ostatnie światło
by rozbłysnąć tęczą w krainie pełnej blasku
w nim cała nadzieja...
31.05.2026
Gloria O
to nie było tak – to było nie do pojęcia
wtedy jeszcze potrafiłam to zrozumieć.
dziś już niczego wokół nie pojmuję,
gdy wielka cisza zaczyna we mnie biec.
sam na sam – ja i czas
pusta noc i pełen światła dzień
w głowie kręci się jak w teatrze
czarne myśli goni wiatr
samotność rzeźbi twarz
sam na sam – ja i nieubłagany czas,
pusta noc i pełen światła dzień.
w głowie wiruje niespokojny teatr,
czarne myśli goni wiatru cień,
a samotność rzeźbi moją twarz.
a przecież mogło być całkiem normalnie,
gdybym tylko ja była tęczą,
a ty niebem.
30.05.2022
Gloria O
śniłam, że wiosnę potrąciłam na pasach
rozlała się kwiatowym zapachem
pachnie bzem
płynie cienką strużką
jak wonna muzyka
zielenią gra we mnie
przytulam się do snu
sen bzem rozkwita
bzy snami rosną we mnie
14.05.2025
Gloria O
miłość w moich oczach rozkwita
ma głęboki oddech i świadomość
że ty i ja jesteśmy nie na pokaz
gdy przychodzisz do mnie wiatr ustaje
przyłącza się do nas
płatki dzikiej róży rozściela
niczym posłanie – nawilżają moje ciało
ty pieścisz je
moja rozkosz w różanej kąpieli
erotyzmu pełnia, nagością ubrana
ciało z ciałem i dusza pełna
bo to miłość zupełna
bez granicy gdzie kończę się ja
i zaczynasz się ty
ona niczego nie żąda
rozpala czystą radość w nas
bez oczekiwań
pod czerwoną dziką różą
30 maj 2021
Gloria O
kobieta
wydawca
ikona
jej a to glejt na nieśmiertelność
sucha pieczęć przeciw więdnięciu w szufladach
skinięcie głowy
które otwiera bramy
klasyczna, niedostępna drobnym potknięciom
błędy zostawia amatorom
w zaciszu kuluarów wertuje stulecia
tam, gdzie bije czyste, rodzinne źródło
strzeże ogrodów pełnych liter
zna na pamięć każdą strukturę
choć czasem patrzy na nie przez jedwabną zasłonę
gdy pytasz o krew
otwiera wachlarz anegdot
uroczą tarczę z minionych salonów
i herbat z najlepszymi
konfiguruje cudze natchnienia
przymierza jak arkusze modnego płótna
sama wolna od ran
z których mogłoby skapnąć
chociaż jedno
zbyt nagłe
drżące
słowo
30.05.2026
Gloria O
Poezja to sztuka słowa. To nienapisana prozą, zrytmizowana forma wypowiedzi, która za pomocą metafor, skrótów myślowych i niezwykłej obrazowości ma na celu wywołanie głębokich emocji oraz skłonienie odbiorcy do refleksji nad światem i samym sobą.
Jaka powinna być? Poruszająca i autentyczna.
W ujęciu podręcznikowym (polskim): Okres od 1939 roku (wybuch II wojny światowej) lub 1945 roku do momentu obecnego.
W ujęciu potocznym: Poezja najnowsza, tworzona po 1989 roku lub w XXI wieku.
Wiersz wolny i różewiczowski: Odrzucenie regularnego rytmu, rymów, tradycyjnej interpunkcji i wielkich liter.
Prozaizacja języka: Czerpanie z mowy potocznej, publicystyki, slangu oraz języka internetu.
Indywidualizm: Brak jednego wiodącego nurtu; wielość odmiennych dykcji i głosów poetyckich.
Demityzacja roli poety: Twórca nie jest już „wieszczem”, lecz zwykłym obserwatorem codzienności.
Historycznie poezja kobiet skupiała się na doświadczeniach egzystencjalnych, intymności oraz dekonstrukcji ról społecznych, nadając uniwersalne znaczenie temu, co wcześniej uważano za „błahe”. Choć współcześnie te granice się zacierają, tradycyjnie wnosi ona unikalną jakość do literatury.
Demaskowanie tabu: Odkrywanie tematów związanych z cielesnością, macierzyństwem, starością czy chorobą, ukazanych bez kulturowego upiększania (np. twórczość Anny Świrszczyńskiej czy Sylvii Plath).
Perspektywa prywatna: Skupienie na mikrokosmosie uczuć, codzienności i relacjach, co pozwala dostrzec dramaturgię w życiu domowym (np. wiersze Wisławy Szymborskiej).
Feminizacja języka i podmiotu: Przełamywanie tradycji, w której to mężczyzna był podmiotem aktywnym, a kobieta jedynie biernym obiektem westchnień (muzą).
Tematyka: Męska poezja historycznie częściej eksplorowała tematy uniwersalne, narodowe, filozoficzne i wojenne. Liryka kobiet wyrastała z konkretu – z intymnych przeżyć i osobistej biografii.
Język i emocjonalność: Poezja kobiet bywa bardziej zmysłowa i somatyczna (związana z ciałem). Podczas gdy męski język bywał patetyczny i uogólniający, kobiecy operuje konkretnym detalem.
„Metafora drożdży”: Badaczki literatury wskazują, że pisarstwo kobiet cechuje skupienie na wzrastaniu, powiązaniach i trudach codzienności.
Współczesny status: Obecnie granice te zanikają. Współczesne poetki i poeci czerpią z tych samych zasobów kulturowych, a podział na twórczość stricte męską i kobiecą traci na znaczeniu na rzecz płynnej wymiany doświadczeń.
Fundamentalna różnica w historycznych perspektywach twórczych opiera się na opozycji między zewnętrznym obserwatorem a wewnętrznym doświadczeniem.
Pozycja obserwatora: Mężczyzna-poeta historycznie sytuował się jako zewnętrzny widz, kronikarz lub architekt świata. Patrzy z dystansu, co daje mu poczucie obiektywizmu, ale też oddala go od przeżywanego obiektu.
Statyka i uwięzienie w formie: Opisy (szczególnie kobiet) zamieniają się w statyczne obrazy – portrety, rzeźby, ikony. Kobieta w męskiej poezji tradycyjnej często nie działa, lecz „jest oglądana”.
Zatrzymanie na skórze: Męskie spojrzenie skupia się na powierzchni. Jeśli zachwyca się kobietą, opisuje jej urodę, włosy, oczy, usta. Kobieta staje się estetycznym obiektem, formą do zdobycia lub opisania.
Walka słowem: Dla mężczyzny Słowo to narzędzie, oręż, manifest lub logiczny wywód. Walczy o idee, naród i prawdę filozoficzną, porządkując chaos świata z pozycji zewnętrznego autorytetu.
Wejście pod skórę: Kobieta-poetka internalizuje (wciąga do środka) świat i drugiego człowieka. Jej poezja rodzi się z wnętrza ciała, z psychiki, z trzewi.
Dynamika emocji i biologii: Przejście przez barierę skóry wprowadza wiersz w ciągły ruch. To pulsujący proces: ból, namiętność, starzenie się, narodziny.
Rozbicie formy: Wchodząc do wewnątrz, niszczy tradycyjne, sztywne formy poetyckie. Interesuje ją to, co niewidoczne dla czystego oka: anatomia uczuć, psychologiczny detal, tkanki, krew i wewnętrzny krzyk.
Doświadczanie słowem: Słowo nie jest bronią do walki, lecz narzędziem do mapowania wewnętrznego kosmosu. Służy do nazwania tego, co intymne, ukryte i dotąd spychane na margines jako „nieliterackie”.
Zejście poezji z piedestału oznacza, że przestała być ona sztuką elitarną, patetyczną i niedostępną. Proces ten objawia się w czterech wymiarach:
Koniec roli wieszcza: Poeta to nie narodowy święty czy autorytet moralny, lecz zwykłym człowiek.
Język ulicy: Podniosły styl ustąpił miejsca mowie potocznej, slangowi i wulgaryzmom.
Codzienne tematy: Zamiast wielkich idei i Boga – zakupy, zwyczajna rzeczywistość, a nawet fizjologia.
Demokratyzacja: Przeprowadzka z eleganckich salonów do klubów, na mury, do internetu (np. Instapoezja).
Współczesna liryka to dynamiczne narzędzie do opisu kryzysów XXI wieku, zmierzające w stronę następujących nurtów:
Internet nie tylko dostarcza tematów, ale radykalnie demontuje tradycyjną strukturę tekstu, zamieniając go w żywy, płynny interfejs:
Rozbicie liniowości (Hipertekst): Wiersz jako sieć segmentów połączonych linkami. Czytelnik sam klika i wybiera ścieżkę lektury.
Estetyka scrollowania: Krótkie wersy (2–3 słowa) dopasowane do ekranu smartfona, brak interpunkcji, operowanie światłem (spacją) i Caps Lockiem.
Kolaż kodów i maszyn: Bezszwowe łączenie liryki z kodem HTML/C++, komunikatami błędów (np. 404 Not Found) oraz emotikonami pełniącymi funkcję rymu lub puenty.
Polimedialność i ruch: Poezja kinetyczna i emanacyjna, gdzie słowa poruszają się, gasną i odsłaniają ukryte warstwy liter w rytm algorytmu.
Autorstwo algorytmiczne: Wiersze generatywne tworzone przez sztuczną inteligencję na bazie prawdopodobieństwa matematycznego – brak jednej, ostatecznej wersji tekstu.
Manifest to radykalna deklaracja ideowa, w której twórcy publicznie ogłaszają swoje założenia, odrzucając tradycję.
Agresywny ton: Używa języka walki i rewolucji; prowokuje i atakuje dawną szkołę.
Ikonoklazm: Totalnie neguje przeszłość, ogłaszając śmierć starych, „burżuazyjnych” form.
Hasłowa struktura: Krótkie, punktowane postulaty, zdania dynamiczne i tryb rozkazujący („Żądamy!”, „Twórzmy!”).
Afirmacja Nowego: Wyznacza punkt zero i nowe wartości (np. technologia lub współczesny gniew kobiecy).
Funkcja performatywna: Publikacja jest wydarzeniem samym w sobie, wywołującym skandal lub happening.
Współczesny aneks: Dziś manifesty rzadko są ulotkami – stają się postami w sieci, wstępami do antologii lub samymi wierszami (jak wspomniany tom „Jestem baba” Anny Świrszczyńskiej).
Moda na brutalność to celowy instrument szoku estetycznego, odrzucający wysokie kanony piękna na rzecz surowej prawdy:
Turpizm (estetyka brzydoty): Świadome wprowadzanie motywów kalectwa, rozkładu i makabry, aby ukazać bezwzględną prawdę egzystencji (prekursor: Stanisław Grochowiak).
Formacja „bruLionu” (Przełom 1989): Twórcy lat 90. (Marcin Świetlicki, Jacek Podsiadło) odrzucili moralizatorstwo mistrzów (Miłosza, Herberta) na rzecz języka potocznego i kultury masowej.
Funkcja stylistyczna wulgaryzmów: Działają jako katalizator skrajnych emocji (wściekłości, bezsilności), odbrązawiają tekst oraz stanowią kontrast – są „masztami, na których rozpina się białe żagle mowy wysokiej”.
Nowe zaangażowanie (XXI wiek): Radykalna forma (Konrad Góra, Kira Pietrek, Szczepan Kopyt) służąca do opisu brutalności kapitalizmu, wykluczenia i kryzysów społecznych.
Współczesna liryka podąża w stronę maksymalnego rozproszenia i bliskości z życiem. Jej przyszłość to:
Ekran zamiast papieru (Instapoezja na TikToku i Instagramie).
Sztuczna inteligencja jako współtwórca i partner w eksperymencie.
Powrót do korzeni poprzez żywy performatywny kontakt (slamy, spoken word).
Szybki aktywizm reagujący na kryzysy klimatyczne i polityczne.
Radykalna codzienność oparta na surowym dokumentaryzmie i czystej intymności zacierającej dawne, sztywne podziały.
Uśmiech
zniknął z twarzy
jak zaczarowane słońce
I widok tęczy
naiwny
Zamieszkał we mnie
smutek
gdy już psalm żałobny w oddali słychać
którego melodię
deszcz wystukuje
By obmyć
rany?
Violetto!
Oddech Twój wplątał się we
włosy
Tutaj chłód doskwiera i wiatr wieje
Spaceruj bezpiecznie
u mamy
Gloria O
kiedyś myślałam że życie jest nieskazitelnie piękne
młodość wiecznie i dumnie panuje
śpiew ptaków brzmi wyłącznie radośnie
szum drzew jest tkliwie łagodny
a jaskrawy kolor kwiatów i błękit nieba bezkarnie malują szczęście
jeszcze wczoraj myślałam że życie bywa piękne
młodość wprawdzie przemija lecz nigdy się nie kończy
śpiew ptaków cichnie gdzieś w oddali
szum drzew wpada w ton rozpaczy
a kolor kwiatów i błękit nieba odchodzą z gwałtowną falą czasu
tylko po to by kiedyś rozkwitnąć na nowo
dzisiaj już wiem że życie bezpowrotnie straciło młodzieńczą siłę
wszystkie barwy przyrody nagle pobladły
śpiew ptaków ostatecznie posmutniał
szum drzew został chorobą przeżarty od środka
a niebo na zawsze schowało się w gęstych dymach szarości
29.05.2016
Gloria O
„Wierz mi są dusze dla siebie stworzone.”A. Fredro
one lgną do siebie nieuchronnie
zarówno w wymiarze czysto metafizycznym jak i dosłownym
ślepy los jednak z nieznanej przyczyny kreśli im zupełnie inne drogi
porywisty wiatr skwapliwie zaciera wspólne ślady
chłodny rozum bezwzględnie każe zapomnieć
i tylko samotne serce wciąż buntuje się przeciwko losom wiatrom i rozumom
lecz czy to jedno pęknięte serce wystarczy
by ostatecznie przełamać ten potężny opór
29.05.2017
Gloria O
„Zawsze właściwą godzinę biją Boże Zegary”
R. Brandstaetter
nic nie dzieje się absolutnym przypadkiem
i nic we wszechświecie nie wydarza się na próżno
wszystko na naszej drodze dzieje się po coś
wszystkie nagłe miłości nieoczekiwane zdarzenia
wszystkie bolesne odejścia i niespełnione tęsknoty
każdy powrót w rodzinne strony po latach tułaczki
bo przecież wszystko ostatecznie ma swój głęboki sens
zarówno tam na samym dnie piekła
jak i na najwyższych wysokościach nieba
29.05.2017
Gloria O
..siedzę na dupie
i rozmyślam o chałupie a życie bezlitośnie siupie
co zrobić by wreszcie nic nie robić
co napisać by jednym zdaniem wszystko powiedzieć
gdy dobrze wiem że wszystkiego powiedzieć się nie da
gdzie znaleźć utracony sens
gdy zewsząd tak wściekle atakuje bezsens
i gdzie szukać czystego piękna
gdy ciężkie chmury całkowicie przesłaniają widoki
a kapryśne szczęście po prostu z nas drwi
29.05.2017
Gloria O
dobra osobiste tak pięknie chronione literą prawa
przysługują przecież każdemu człowiekowi
dlaczego więc cudza ochrona
dobrego imienia czci wizerunku i prestiżu
bezlitośnie przesłania prawo do mojego własnego spokoju
gdy powód wytacza mi absurdalny spór nie mam już wyboru
muszę ślepo w niego iść
i odbywać nieludzką podróż z diabłami
nierzadko w samym środku piekła
co bezpowrotnie zabiera mi kilka lat bezcennego życia
bo niesprawiedliwe prawo daje wolną możliwość
pozwania człowieka całkowicie bez winy
nie tknęłam go przecież nawet jednym słowem
a on bezkarnie narusza mój święty spokój
gdy ja tak bardzo pragnę go wreszcie mieć
podczas gdy ten kto jest prawdziwym źródłem jego bólu
śmieje się prosto w twarz mówiąc lekceważąco
że ma to wszystko w dupie bo w maju jedzie do stanów
i ja człowiek bez winy
sfinansuję mu tę podróż
dlaczego tak głęboko śpi sprawiedliwość
wnioskuję o jedną małą zmianę w prawie
ten czyje dobro rzekomo naruszono tekstem
w pierwszym bezwzględnym rzędzie
powinien pozwać samego autora słów
29.05.2017
Gloria O
W
księżycowym śnie, w noc gniewną
moje serce rwie się na
strzępy.
Znów piekło zaczyna się nade mną,
wracają
chłopców chóralne zastępy.
Wciąż widzę i widzę ich
blade twarze,
nie mogę, nie umiem o nich zapomnieć.
Cząstką
ich czasu, ich życiem żyję,
jak wilk stepowy za nimi
wyję.
Ten spektakl to nie „eureka”,
to zimny nóż
na gardle człowieka.
To wielkie podniebne
przestrzenie,
strzelają ludzie – a zabijają cienie.
Świat
pełen jest tragicznych ról,
za kotarami krew, a w sercach
ból.
Na twarzach maska i żałoba,
i to mi się wcale, a
wcale nie podoba!
Jak rosną piorunem nawałnic,
jak
w wichry wojen się zbroją.
W nich giną ludzie, a grają
cienie,
i gra z nimi śmierć – o każde istnienie.
Ja
jestem tej gry aż nazbyt świadomy,
zabijam w sobie nie tylko
gniew.
Ta sztuka we mnie, jest wojną moją,
i wciąż mi
się śni ich młoda krew.
22.01.2018
Gloria O
Zanurzam
się w Tobie
po oczy, po skórę, po ciało,
po wszystko,
co między nami się działo –
po każdy nerw, po oddech, po
słowa.
Po dotyk ten najistotniejszy,
po usta, co smak mają
najsłodszy,
w przestrzeni nocy, gdzie światło księżyca
naszej
wyobraźni nadaje kształt.
Łoże staje się łonem,
poduszki biustem,
a uda... Te są w myślach, przez
które
wchodzisz i już jesteś we mnie,
płyniesz jak
muzyka strun instrumentu
aż do momentu spełnienia.
Gdy
rozpłyniesz się niczym ocean,
wnikając w głąb mej
natury,
będziesz tym, co serce poruszy,
tym, co
najsłodsze:
Tobą we mnie.
29.05.2025
Gloria O
mów do mnie poetyckim tchnieniem
mów surową prozą codzienności
mów tak jak nikt nigdy wcześniej
prosto z samego środka serca
kołysz mnie swoją mową niczym matka
układająca do snu bezpieczne niemowlę
muskaj czułym słowem w najgłębszą noc
pod chłodnym połaciem białej kołdry
przykryj mnie gorącym szeptem rozpal nagłą burzą
pieść moje zmysły każdym dźwiękiem
palące pragnienie gaś wyłącznie sobą
a ostateczne ukojenie przynieś w ulewnym deszczu słów
28.05.2016
Gloria O
kiedy mężczyzna kocha kobietę
wszystko wydaje się proste i jasne
niebo ich przytula
słońce posłusznie ogrzewa
on kołysze ją lekko pośród gwiazd
miło bezpiecznie i przyjaźnie
łaknąc jedynie jej ciała
kiedy kobieta kocha kobietę
żąda byś umierała z rozkoszy
większej niż wszystkie znane dotąd doznania zmysłowe
ofiaruje ci bezgraniczną czułość
skrajną delikatność
albo odjazdowy styl dzikiej brutalności
i zawsze znajdzie na ciebie swój własny sposób
byś zaprzedała duszę samemu diabłu
choćby to miało jej zająć tysiąc lat
28.05.2016
Nikt nie pojmował aromatu tej miłości,
wyrosłej tak niespodziewanie
z mistycznego doświadczenia ekstazy.
Nikt nie zgadł, co kryją jej spojrzenia
biegnące daleko poza horyzont,
szukające ratunku i wsparcia w światłości
Gdy codzienność stawała się ciężarem wątpliwości,
a jedynym napojem dla ust spragnionych były słone łzy,
tylko ona wiedziała, jak bardzo jej pragnie.
Dziś nie ma już łez,
zabrakło także sił,
choć wciąż tak bardzo chciała biegać pośród dzikich róż.
Pragnęła pić z jej ust miododajny napój
w ogrodzie aniołów śpiewających czystym głosem,
tam, gdzie jedyną muzyką jest cichy szum wiatru,
a jedyną latarnią — wieczne światło księżyca.
Bo najgłębsze dramaty rozgrywają się w absolutnej ciszy —
tam, gdzie miłość staje się mistycznym sekretem,
którego świat nigdy nie zdoła pojąć ani uleczyć.
28.05.2017
Gloria O
nie dotykaj mnie bo wnet poczujesz płacz deszczu
łzy samotnej nocy i głęboki smutek poranków
tętno zaciskające gardła tych którzy już odeszli
i tych którzy wciąż żyją pod bezwzględną presją czasu
nie dotykaj mnie bo w moim przegubie ręki
oprócz zwykłych skurczów serca poczujesz coś więcej
żar dzikiego płomienia skryty w cieniu oczu
i chłodny oddech ciszy na mojej twarzy
to zbyt wielki ciężar jak na jedno dotknięcie
28.05.2020
Gloria
O
zamykam się w ciasnej poczekalni słów
by stać się czystą ciszą w twoim śnie
by żadne natrętne echo nie szukało już drogi do mnie
zamykam się głęboko w cieniu
w tej podwójnej barierze milczenia
której nikt z zewnątrz nie potrafi usłyszeć
jej bezruch ma moc o wiele większą niż jakikolwiek dźwięk
dostraja nas do schronień w samotnych miejscach
i skutecznie chroni przed głosem ukrytym w zaciśniętej pięści
bo kiedy wewnętrzny ból staje się silniejszy niż łzy
tylko absolutne milczenie przynosi mi ratunek
mój wierny bliźniaczy byt
28.05.2020
Gloria O
w tym szalonym rozbiegu godzin
pod chabrowym znakiem zapytania nieba
dni wczorajsze ostatecznie ostygły do temperatury prawdy
a noc otworzyła ciemne oczy
wcale nie jak kwiaty lecz jak stare zakurzone księgi
jej głęboki błękit nie daje rozkoszy dolinie
on po prostu jest
z intensywnością która bezczelnie pyta
i co teraz
Strawiński ten od rytmów dzikich i szalonych
może też widział kiedyś podobny bezruch
i słyszał w nim to czego nie da się zapisać
nie tanie szlagiery na pewno
raczej pierwotny szum albo ciszę która waży więcej niż symfonia
posłuchaj
otworzyłam na oścież okno by wiatr rozniósł te nuty milczenia
te wszystkie pytania na zawsze pozbawione odpowiedzi
niech osiądą na twojej skórze jak gęsty pył
jak coś czego już nigdy nie dasz rady zetrzeć
28.05.2025
Gloria O
Ofiarne serce złożone na
spracowanej dłoni
bije cichym pulsem wieczności
jej krzyk
radości niesie się echem od narodzin po kres
mówi jasnym
językiem początku
o nic nie prosi sama będąc cudem
Gestem
otwiera bramy niewidzialnego
uśmiechem ogrzewa chłodne warstwy
duszy
rozprasza cienie
przemienia łzy w czystą rosę
nadziei
Ten wiersz jest dla niej dla mojej Mamy
dla niej
cała zielona gęstość łąk
każdy pąk wznoszący się ku
słońcu
w cichym dziękczynieniu za dar istnienia
Jest
taka Mama
gwiazdy zwalniają w biegu na jej widok
czas
łagodzi rytm jakby chciał objąć całe jej trwanie
wciąż
patrzy na nas z obłoków
szukamy jej śladów w
konstelacjach
gdy blask jej miłości oplata nasze myśli i
sny
niczym lekki oddech dający siłę na każdy dzień
26.05.2025
Gloria
O
Jest w tym mieście magnetyczny urok
coś co wycisza zmysły
przywraca harmonię i uśmiech
małe kawiarenki z zapiekaną szarlotką
górskie schroniska pełne ciepła
i urokliwe uliczki otwarte na widok Gór Izerskich
Wczoraj wspinałam się na Szrenicę
kamienny szczyt pośród chmur
potargana lodowatym wiatrem
nieprzytomnie szczęśliwa
chłonęłam przestrzeń
gdzie świerki kłaniały się wichrom
odsłaniając surowy koloryt skał
Odwiedziłam też Ducha Gór
w dolinie rzeki Kamiennej
ziemia stała się tam nagle ogrodem
gdzie dawna historia i tradycja
splatają się z magią która dodaje sił
by w nocy powrócić w głębokich snach
26.05.2020
Gloria O
ma
w dłoni klucz do nieba
ogrzewa
ciepłem słońca
uśmiechem
każdy smutek wypogodzi
serce
kładzie na spracowanej dłoni
wita
okrzykiem radości
mówi
czystym językiem miłości
o
nic nie prosi sama będąc cudem
ten
wiersz jest dla mojej mamy
dla
niej wszystkie kwiaty na łąkach
jest
taka mama
anioły
grają dla niej na fletach
zatrzymują
się w biegu gwiazdy
gdy
ona wciąż patrzy na nas z obłoków
bo
miłość Matki nie zna zmierzchu
nawet gdy ona sama
staje
się już tylko światłem
23.05.2016
Gloria O
gorące myśli opadają pod ołowianym ciężarem faktów
najświętsze osie harmonii
łamią
się pod butem nadciągającego świtu jutra
jestem zmęczona lepkim prawem ciążenia
które bezlitośnie przyszpila do ziemi
umysł rozsypany w lustrach cierpienia
pragnie już tylko próżni
chłodnej gładkiej nieważkości
gdzie przestrzeń wchłania czas
a tajemnica otwiera się we mnie
pragnieniem cudu
24.05.2018
Gloria O
Bez pożegnań, bez zgiełku. Bez słów.
Jedynie księżyc wyszeptał rozstanie,
odwracając tafle w szklanym lustrze snów
– tej nocy utkanej z chłodnego cienia.
Świat osunął się spod stóp, pionowo, w otchłań.
Zastygła martwa cisza, wyczekując sekundy,
gdy w mroku, od myśli do myśli, bez tchu uciekam.
Witraż miasta — czerń wtopiona w szyby,
jakby ostatnia gwiazda pękła na niebie,
cieknąc iskrami w labirynt samotności.
Rankiem szare ptaki osiądą na parapecie.
Niespłoszone, dotkną wzrokiem dziewczyny,
która cały swój żywy świat zamknęła za drzwiami.
(25.05.2016)
Gloria O
Za nami sploty lata
–
zieleń łąk, barwność motyli, zapach kwiatów –
wszystko
to przeszłość,
której dotyk jeszcze pulsuje.
Lecz
Ty ślady te bezwzględnie zacieraj,
pozór twórz, że nigdy
nie istniały,
bo ich jasność nie pasuje
do mroku dnia
dzisiejszego.
Przemień smugę światła w smugę
cienia,
pogrąż w kamieniu milczenia,
i rozlej świętą
gorycz
zapomnienia.
A ja powiem, że rozumiem,
że
moja wiedza jest iluzją,
że pamiętam tylko Twoje imię,
które
potrafię ułożyć z liter lata.
(25.05.2017)
Gloria O
Przytulam Twój
zapach, na skrawkach ubrań
ukrytych w szafie niczym skarb
utracony.
Na Twoim grobie bieleją kwiaty,
a płomień
zniczy tańczy ogniem tęsknoty.
Każdy wschód słońca
to krok bliżej Ciebie, córeczko,
choć ścieżka ta spłakana
wiatrem i deszczem.
Wierzę, że spotkamy się
jeszcze.
Moja rozpacz, jak spękany step, krzyczy w
ciszy
błagając o cud objawień.
Każdy nerw oplata nić
oczekiwania.
Ty — bezkresnym Oceanem moich pragnień.
25.05.2019
Gloria O
odpłynęłam od siebie daleko
w krainę ciszy
gdzie ziemia stała się księżycem
a księżyc ziemią
ja jestem raz słońcem raz deszczem
ty moimi chmurami
i choć serce bije jeszcze smutnym wierszem
wszechświat błyska kolorowym światłem galaktyk
odpłynęłam bez żalu
z tą jedną czystą nadzieją
że znajdę wreszcie port właściwy
gdzie tylko dobre
wiatry wieją
30.08.2017
Gloria O
jest taka mama
która otwiera niebo bez klucza
w jej spojrzeniu gasną pożary
a konstelacje układają się do snu
jest taka mama
co nosi w sobie własne słońce
rozwiesza ciepło na krawędziach chłodu
serce podaje jak chleb powszedni
jest taka mama
co daje światło nie żądając w zamian niczego
jej miłość to cichy krwiobieg
żywi a nie obciąża
jest taka mama
cud z ciała i tchu
dla niej rosną dzikie ogrody
z niej wypływa każda moja rzeka
25.05.2023
Gloria O
gdyby na świecie
wszystkich drzew zabrakło
byłabym jak ten suchy pień drewna
bardziej samotna niż pustka może to sobie wyobrazić
24.05.2023
Gloria O
