Nie płacz, Maleńka.

Nie płacz, Maleńka.

Coraz bliżej światło nieba,

Wróci ta pora, co nas rozdzieliła,

Będzie czuła, jak my dla siebie.

Wyspowiadamy Boga – śmiałością rozpalone –

Za wszystkie grzechy, co tak raniły.

A potem pójdziemy wszędzie, gdzie tylko zechcesz.

Tam, na półwyspie, między Gdańskiem a Helem,

Jest miejsce, gdzie tak lubiłyśmy bywać.

Tak bardzo chciałaś raz jeszcze... tam.

Nasz wzrok się krzyżuje,

Biegniemy ku sobie.

Twoje serce – promenadą moich myśli,

My takie przezroczyste,

Jak łkanie bolesne, jak lęk, co nas stworzył.

To nasz nowy świat.

W nim śmierci nie będzie,

Ani niesprawiedliwej żałoby.

I nic więcej nie stanie się

Na nasze nieszczęście.

Dziś żyję w pustce, micie podobnej.

Różę z Twoim imieniem – czerwoną pragnęłam.

W telefonie Twój numer – milczący.

W Twoim pokoju – smutek

Śpi między miłością a żalem.

Lecz w moim sercu – Twoje zmartwychwstanie.

 

1.06.2022