przeczesywała swoje włosy palcami
jakby szukała zapachu tamtych dni
kiedy tracili dla siebie zmysły
lecz nic już nie wróży
że powrócą nasycone metaforą
nocnych mgieł
jego głos miły lecz inny już
ona nie widzi już w nim kochanka
co czułością unosił ją do gwiazd
potrzebuje innej wody
by pluskać się w niej
jak ryba
i słuchać całym sercem
szeptów
aż do zakwitnienia światła...
bo, gdy kalasz przyjaźń
to umiera miłość
19.07.2017
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz