wyłuskana ze snu
przez mosiężny podmuch wiatru
nasłuchuję jak mrok otwiera usta
17.06.2017
Gloria O
wyłuskana ze snu
przez mosiężny podmuch wiatru
nasłuchuję jak mrok otwiera usta
17.06.2017
Gloria O
gdy przyjaźń traci tętno
pustka staje się drapieżnikiem
karmionym twardym mięsem ciszy
24.05.2023
Gloria O
moje odbicie w lustrze
z każdym dniem zmienia front
wczoraj było ciepłe jak maj
jak lipcowy deszcz w środku lata
dziś zaraz po przebudzeniu
ujrzałam w swoim spojrzeniu smutek
wielki jak załamanie pogody
gęsty i ciemny
kryje się za nim martwa pustka
przestrzeń w której dusza wyje do gwiazd
serce staje się pustynią
a świat grobem
23.05.2020
Gloria O
oby ten smutny klucz
dzikich myśli
połączył mnie z tobą
w twoim locie do gwiazd
Gloria O
nie każda miłość jest podróżą przez życie
nie każda potrzebuje wspólnych planów
domu dziecka i psa
lecz każda w swoim czasie jest czysta
nie każda miłość bywa tą pierwszą
i nie każda zostaje na zawsze
ale każda czegoś uczy
zostawia ważną lekcję
gdybyśmy potrafili tak o niej myśleć
tak ją odbierać i tak czuć
nasz świat nie waliłby się nam na głowę
byłoby w nas mniej cierpienia
więcej zrozumienia
i szacunku dla każdej minionej obecności
dlaczego to co chwilę trwa
ma miłością nie być
skoro sekunda wystarczy
by narodziło się uczucie
w którym kochamy tak samo mocno
jak w obietnicy na zawsze
17.05.2017
Gloria O
dlaczego to co chwilę trwa
ma miłością nie być
skoro ta jedna chwila wystarczy
by rozkwitnąć szaleństwem
które rozsadza serce
dotąd trzymane w poniewierce
eksplozja wiosny
śpiew ptaków i dziki rój kwiatów
pyłek który wiruje w powietrzu
ogłusza zmysły
dopóki nagle wszystko nie zaniesie się śniegiem
wtedy uczucia pryskają
z miłością która po prostu chce odejść
bo czyż na tym świecie
cokolwiek ma prawo być wieczne
Gloria O
czasem rzucasz spojrzeniem gorszym niż poniedziałek
niby nic a jednak – mikro-zdrada w kosmosie dnia
potem nagle od wielkiego dzwonu i z hukiem fanfar
czujesz jak miłość odpala tę właściwą apkę
z czasem przychodzi to dziwne czasem
wciąga jak serial z dobrą intrygą
raz zachwyt że aż tchu brakuje
raz nerwowy zgrzyt na łączach
nie ogarniam tej zagadki w toku
i tak dryfuję w świecie skrojonym ze sprzeczności
gdzie prawda i fałsz idą w tango z moim sercem
życie jest neurotycznym choreografem
lubi psoty i nagłe zwroty akcji
23.05.2020
Gloria O
tęskniąc za tobą zasuwam drzwi duszy
zamknięty obwód
by żaden obcy głos nie zmącił tej ciszy
a ty gdzieś hen za horyzontem moich myśli
bledniesz w kadrze
zapominasz
milczysz
jestem tu w kokonie nieobecności
gdzie tęsknota pulsuje jak krew w żyłach
własny szum radiowy
ty gdzieś indziej zatracony w codziennym druku
w prozie godzin
a ja wciąż z suwmiarką w ręku
liczę ile pustych mil nas dzieli
23.05.2020
Gloria O
liryko córko Newtona
czuła uczennico praw dynamiki
dlaczego wiecznie mi umykasz
gdy słońce dotyka hamaku
widzę cię w malinowym chruśniaku
w snach tropię cię na balu u szatana
tam gdzie tańczy Mistrz z Małgorzatą
na litość boską – szukać damy u diabła
to jak nalać jej wódki a pić czysty spirytus
gdy świta słyszę twój śpiew
przesterowany na miłość Romea i Julii
czysta poezja dla ucha
twoje oczy – dzikie stado gołębic
refreny nucą księżyc i gwiazdy
pachnie wonny aloes
cud nut nad Wisłą
wczoraj na Starym Mieście
w kawiarnianym ogródku z królem Zygmuntem
przemykałaś między stolikami
dosypując do kawy źdźbła czystej namiętności
w fartuszku w serca
w kolorach którymi Tycjan podpalał Wenecję
aż po same góry
by wreszcie sięgnąć ludzkiej duszy
najważniejszą częścią ciebie
jest alegoria miłości
której ja nawet nie dotykam
23.05.2024
Gloria O
nie spiesz się w podróży
niech miłość trwa przez całe eony
z logiką kwiatu co rozrywa skały
i rozkwita codziennie od nowa
nie tylko raz
wrzuć do kadzi trele-morele świata
niech pustka i szeleszczące łuski dupereli
nie zakłócają szczęścia jak niedzieli
kochaj
ale nie łudź się że modlitwa wyjedna cud
gdy śmierć położy ci na ustach
ciszę o smaku popiołu
milczenie i pustka
będą znaczyć twoje ślady
rozpacz barykady tworzyć
krew żyły otwierać a serce umierać
lecz choć śmierć szczęście spłukała jak deszcz malunek
miłość w tobie została
jest jak prowiant
ratunek dla tych w niebie którzy już widzą
i dla tych na ziemi którzy wciąż szukają
zdąż z czułym szeptem
nim świty się rozstaną
17.10.2022
Gloria O
w dalekiej dzikiej dolinie mój Bug płynie
panuje i rządzi bez konstytucji tyran
w pełni księżyca w przypływie wysokiej fali
beztrosko topi miasta i wioski
pogodny – wkłada słomiany kapelusz
kłania się nadrzecznym suchym trzcinom
szafirową wstęgą wody owija świat nasyca go tęczą
pocałunkiem nieba budzi ze snu
wdziera się w głąb duszy strumieniem zorzy
i myśli myje głęboko jak morza
tęsknotę gna do ruczaju
by szczęściem upoić w nurtach u brzegu
tam jawor przeniknięty jak obraz święty
ptaki nad nim śpiewają motyle fruwają
rześki powiew chłodu muska białą ambrą
trwa taniec przyrody trwają wiosenne gody
kluczą dzikie gęsi jak u Vivaldiego
jedna leci na przedzie pozostałe za nią
uklękłam cała w skowronkach
w cieniu niebiańskiego raju
Mese Nete i Hypate – muzy liry – melodie grają
łącząc świat ziemski ze światem boskim
w lustrze wody odbija się płacząca wierzba
krzyżem z koroną cierniową
modlitwę o cud zmówiłam
22.05.2017
Gloria O
Ciągnęło mnie do Romów, jak wilka do lasu,
do ognia, co drży głośno na skraju hałasu.
Gdzie dusza rwała cugle, wolna oraz dzika,
a z wiatrem ponad polem niosła się muzyka.
Tam myśli, które w chmurach chowałam na co dzień,
wplatały się w ten taniec i spódnic pogodę.
A w domach, które pachną herbatą oraz rumem,
nikt nie mierzył człowieka korporacji tłumem.
Aż kiedyś w Czechach, pośród tej barwnej wrzawy,
mój szef mnie nagle dojrzał. Człowiek z innej sprawy.
W jego zimnych źrenicach, pełnych konsternacji,
byłam błędem w systemie wielkiej korporacji.
Nie wiedział, że choć w biurze maskę grzecznej noszę,
i o nic tego świata z pokorą nie proszę,
mam w sobie dziki stempel i spódnicy taniec,
tę wolność, co stanowi mój ostatni szaniec.
Bo prawda tego życia, naga oraz prosta:
kto poznał smak gościńca, bez trudu jej sprosta.
Nigdy mnie nie oszukał żaden Rom wędrowny,
co innego pan z biura, sztuczny i wymowny.
22.05.2021
Gloria O
mam zmęczone oczy
jak skały po deszczu
gnieździ się w nich kamienny smutek
włosy siwieją same
bez udawania
akceptuję każdego – to genetyczny gust
albo jakiś algorytm
myśli poplątane
ale z twardą prawdą
jak korzeń wrośnięty w beton
serce bez gardy pęka od miłości
żąda istnienia w słońcu i w burzy
odrzucam tych którzy zgubili czułość
niewierność to tylko błąd w kodzie
szukam smaku prawdy która nie oszukuje
mój mężczyzna – wciąż ten sam
przemierzany przez życie
ma szaro-zielone oczy jak zorza
włosy na zero
konkret bez złudzeń
22.05.2024
Gloria O
- Wciąż kocham te bezsenne noce. Wspominam i w sercu mam.
Flirtowaliśmy z gwiazdami. Życie wzięło odwet.
- Przepraszam.
Nie fatyguj się, masz swoją gwiazdę i ciepły kąt jak u mamy.
- Przecież wiesz...
Wiem, że nic nie wiem. A niebo jest wciąż rozgwieżdżone. Szukam swojej gwiazdy, tej prawdziwej. Kosmos uwodzi przepięknie, ale jest też zdradliwy. Pewnie dlatego, że jest mężczyzną.
- Jesteś jak ta wielka niedźwiedzica. Potrafisz czarować światłem miłości i ranić słowem.
Zraniony niedźwiedź - chcesz powiedzieć?
- Tak jakby.
Nie, nie jestem zraniona. To nasza wspólna klęska, Twoja i moja. Coś zyskałeś i coś straciłeś bezpowrotnie. Znasz to z autopsji przecież.
- Źle wyszło.
Choć przyszłość jest na naszych dłoniach, Ty wziąłeś ją w swoje ręce. Pójdę do wróżki może odczyta drogę po której będę szła?
- Przecież, nie chcesz nic zmieniać w swoim życiu...
Tragiczny lub szczęśliwy los panuje nad nami także w odniesieniu do naszych decyzji. A czas jest lekiem na całe zło.
- Tylko jakim kosztem?
Oj, proszę. Jakim zyskiem może?
- Znów jesteś złośliwa. Nie "bądź - proszę cię na rozstań moście."
Miłość to nie tylko słodycz ust lecz także ból i dobrowolne rozstanie, gdy miłość się tego domaga. A kiedy jest ból jest też złość.
- Będziemy szli samotnie po drogach wydeptując swoje ścieżki przeznaczenia? Nie jest to zbyt radosna przyszłość.
No, cóż... Butelka po piwie nie pachnie niezapominajkami. A nawet najlepszy alkohol, będzie jak wąż kąsał znienacka. A może znajdziemy gdzieś swoje wyzwanie?
Gloria O (Sława Kornacka)
21.05.2020
o miłości
co z natury swej czerpiesz moc
tęczo łuku nadziei
w mroku niewiedzy
człowiek tuli się do ciebie
jak dziecko do piersi matki
szuka schronienia
i pokarmu
swe skrzydła
złocone na szybach prastarej świątyni
nad nami roztaczasz
jak skrystalizowane szeptem litanie
które na cud czekają
na boski dotyk
czasem ciszą jesteś
a czasem burzą
co przetacza się z impetem
raz zmieniasz się w uśmiech przymilny
innym razem walisz niebieskie gromy
aż dusza jęczy rozdarta
między rozkoszą
a trwogą
dzika
bez kagańca
serce serca
szczęście szczęścia
esencjo bytu
pulsacjo
most zwodzony świętej mocy
lub przepaść rozpaczy
zabierz mnie w te wszystkie przestworza
w głąb pożądania
w pełną amplitudę emocji
bym stała się tobą
a ty mną
byśmy rozpłynęli się w jedności
poza przestrzenią
i czasem
wiązką światła
blaskiem, który rozświetla drogę
Gloria O ( Sława Kornacka
21.05.2016
Motto:
„ludzie ludziom zgotowali ten los”
— Zofia Nałkowska,
Medaliony
w
Aleppo dzieci dławią się gazem
podczas gdy świat
starannie
wycisza ekrany
i wzrusza ramionami
rzeźbi ich głód
i pył
rzeki gęste od krwi
wsiąkają w gruz
z
daleka strach to tylko statystyka
dziecięce serca stygną bez
ruchu
z ostatnią łzą zamkniętą pod powieką
uczcijmy
tę agonię
minutą
wstydu
Gloria
O (Sława Kornacka)
21.05.2017
ciągle za mało tego lata
za mało deszczu na zboża
słońca
kwiatów
fioletowych krów
rosy marzeń i ciepłych słów
za mało w plecaku chleba i wina
za cicho przy drodze płakała dziewczyna
za mało szeptów i snów nie z tego świata
jeszcze by się tego lata chciało
jeszcze nie przybladły sny
jeszcze nie zrozumiał nocy świt
leśna sowa nie znalazła kochanka
nikt jej nie okłamał
nie dotrzymał słowa
w dachu nienaprawiona stara łata
zapomniane słowa mowy nadobłocznej
wiadukty
tunele
mosty
stukot kół po nitkach babiego lata
drogowskazy na rozstajach
spiralne schody ginące w mroku
groty zasnute pajęczynami z obłoków
i pijany świerszcz smutny jak łzy
nocne rozmowy z aniołami przez czata
i ciebie też
za mało
było tego lata
Gloria O (Sława Kornacka)
21.05.2020
rozwieszam myśli w głębinach
mej duszy
jak schnące na sznurach pranie
i lękam się o
świt, który nastanie
nie liczę już dni, które są
gdzieś za nami
ni nocy, co spać nam nie dały
Bóg z
nami
zabiorę błękit nieba i bez żalu
pójdę
boso bezdrożami
czując krople porannej rosy traw
pod
stopami
niech wiatr masuje moją twarz
nagą i duszę
by odzyskać ufność - dla siebie
zrobić to muszę
Gloria O (Sława Kornacka)
21.05.2020
spróbuj rozsławiać
okaleczoną miłość
pachnącą poziomkami i rosą
płaczącą łzami, których nikt nie ocierał
samotną i opuszczoną
spróbuj rozsławiać okaleczoną miłość,
na którą „czekała tylko słona nicość” –
gdy obok inna karmi się nadzieją
w noc, kiedy zasypiają lilie
spróbuj rozsławiać okaleczoną miłość
tropioną przez chłód i pociski pełne nienawiści
„pamiętaj te chwile, kiedy byliście razem
w białym pokoju i firanka poruszyła się”
czasem za nią tęsknisz, czasem nie
bo raz jest jak muzyka, która eksploduje wiosną –
feerią dźwięków i szumem traw
pod kwitnącym bzem
innym razem nadchodzi jak apokalipsa
zostawia po sobie zniszczony świat
złamane skrzydło ptaka
i ciemną drogę, na której nie widać dokąd iść
Gloria O (Sława Kornacka)
21.05.2024
Via dolorosa
________________________
płuca wyplute, rak toczy ciało
empatii mało
dobowy dyżur odmierza śmierć
zgon - zgon - zgon
Via Dolorosa jest wszędzie tam
gdzie ludzie są
Jezus nie był wyjątkiem
każdy człowiek niesie swój krzyż
bo śmierć jest celem
a człowiek środkiem
26.01.2022
S. Gloria Korn
ten wieczór jakiś piękniejszy
__________________________
otwierają się dla snu jak płatki
trzydziestu siedmiu róż
nagie piersi, usta, rozpalone uda
grzechem do grzechu zwodzą
czyniąc zadość twemu chceniu
tyle w tobie ognia
wdech i wydech wstrzymam w łonie
powiekami się zasłonię
rozkwitając w uwielbieniu
to co w myśli to i we mnie
w pojedynkę acz wzajemnie
Sława G. Korn
Ma ten walor Jaś z Ochoty
że rwie do każdej roboty
Dankę z Juraty
bierze na raty
gdyż z erekcją ma kłopoty
ten wieczór jakiś piękniejszy
__________________________
otwierają się dla snu jak płatki
trzydziestu siedmiu róż
nagie piersi, usta, rozpalone uda
grzechem do grzechu zwodzą
czyniąc zadość twemu chceniu
tyle w tobie ognia
wdech i wydech wstrzymam w łonie
powiekami się zasłonię
rozkwitając w uwielbieniu
to co w myśli to i we mnie
w pojedynkę acz wzajemnie
27.01.2019
Sława G. Korn.
ciemność na wylot przeszła
______________________________
tunel w granatowej nocy
tunel w białym dniu
nie wiesz gdzie wschód, a gdzie zachód
wrze krew i pali krew
średniowieczny wizerunek piekła
rozpruwa niemy ból
zbladłaś jak białe bandaże
w ustach pęcznieją brzemienne słowa
w sercach ognisty wir
mózg wstrzykuje w żyły morfinę
mocą tchnięcia żegnasz nas
cisza otwiera okno na niebiosy
na ziemi samotny cierpiący grób
26.01.2018
Sława G.Korn
Pewna estetka z miasta Warszawy
nie lubi z ciałem brzydkiej zabawy
toteż do kontaktu intymnego
wybiera partnera niezwykłego
wspinacz, wyniósł ją na szczyty sławy
I ten walor ma Grześ z Ochoty
że, rwie się do każdej roboty
Jolę z Juraty
bierze na raty
bowiem z erekcją ma kłopoty
Pieśń poety
nie przynoście mi wina z winnicy nie wina mi trzeba lecz słów bez słów aby wiązać je wiatrem w mowę nieba
byście mogli poswawolić upojeni ich ekscytacją światłem świata i pieśnią wszechświata
doświadczać rozbłysków perłowej kopuły nad szafirowym niebieskim oceanem przy wtórze fletni z muszli i szumie fal, który nie zna słów ludzi, a cały jego świat rozbłyska poezją, którą Bóg stworzył
widzę to i czuję, otwiera się przede mną strefa za strefą buzującej od słońca oceanicznej przestrzeni, gdzie każdy drobiazg nabiera znaczenia własnej mowy
nie muszę niczego w sobie wyobrażać, nic abstrakcyjnego, nic urojonego, bo jest w niej więcej do dczuwania niż do rozumienia więcej do zobaczenia niż do odczytania
26.01.2025
Sława Gloria Korn-Acka
Bieg czasu
tak mało jednego życia
a tyle skarbów jest do odkrycia
książki otwarte
czekają w zamkniętych bibliotekach
żółtość fiolet i szarość
kolory starego papieru
kładą się na ich karty
otchłań porwała
na strzępy książkę
naszej historii
roztęsknionym słuchem
chwytam głosy w mroku
spętana zniewoleniem czasu
tak mało zrozumiałam
tak dużo chciałam
nie zdążyłam
Gloria Korn
Haiku - tanka lub mijikauta ( "krótka pieśń)
5 + 7 + 5 + 7 + 7
doprawdy nie wiem
jak nazwać tego ptaszka
chcę koliberkiem
ale twój ma to imię
sk
Wizia w Każdym Dniu
Mala sama na chwile
Nie pilnowana
Na drewnianym moscie
Patrzy na plynaca wode
Rzeki Brok*
Rzuca patyki
Wilk przebiega obok,
Prawie dotykajac
Na chwile maja jeden szary
Wzrok
Ktory pozostal
Przechodzaca trauma
Okropnosci i radosci
Pozostaja
Jesli chca to powracaja
Od pogrzebu do wesela
Zatopione w nas
Nie da sie odroznic
Gdzie cialo, a gdzie duch
Wizja Ezechiela suchych kosci
Wypelnia sie w kazdym dniu
25/1/2020
*Ta mala nad rzeka Brok to Slawa Kornacka
to jest Jej wydarzenie i dla niej poswiecony ten wiersz
Kalinowe serce
kalinowe serce to moja miłość
z kwiatów wydziergana
z roztopionych nocy wypłakana
potrzebuję tej miłości
ja rzeka która czeka
otwartych jej ramion mórz i oceanów
ja susza oczekująca jej burzy
ona moim światłem oświetlającym przeszkody, muzyką budzącą wiosnę na drzewach w pogiętych smutkiem życiowych gałęziach
moje kalinowe serce
nie da się zamknąć wierszem
Gloria S. Korn_acka
26.01.2019
Zaproś mnie do tańca
me serce
finezyjną grą zmysłów owładnięte
muzyką wzbiera gorąco jak Straussa
zaproś mnie do tańca
choćbyś był jastrzębiem zaczarowanym
szybującym podniebnie
niech wiatr wieje tchnieniem życia
niech oczy sycą się magią
porwij mnie do tańca
Gloria Korn
23.01.2018
Ma ten walor Wincenty z Ochoty
że wręcz pali się do tej roboty
młodą panienkę z Juraty
w pozycji „w łuk” brał na maty
przegiął pałę, teraz ma kłopoty
*
gdy noc przykrywa wstyd
rozkosz wypełnia nas
i tyle musi nam wystarczyć do pełni
jak księżycowi który chodzi po ogrodach
gsk
25.01.2017
Mężczyźni myślą penisem
Ma niezłe spojrzenie i znajomość facetów od strony kuchni, a raczej od strony sypialni. Na co dzień pisarka, tłumaczka i była prostytutka - uważa, że mężczyźni w większości myślą penisem.
Jej zdaniem najstarszy zawód świata nie zniknie. A o delegalizacji prostytucji mogą mówić „cyniczni politycy do swojego zapyziałego elektoratu, dewotni dziennikarze albo skrzywdzone, niekochane kobiety”. Co tu delegalizować?! – oburza się w rozmowie opublikowanej w Przekroju Ewa Egejska była prostytutka, obecnie pisarka i tłumaczka.
Pretekstem do rozmowy była książka "Czarodziejki.com", którą napisała Egejska. Była prostytutka uważa, że uciążliwość najstarszego zawodu świata da się porównać do wielu innych zawodów jak: stomatolog, ginekolog, salowa, obmywacz zwłok, inseminator, kat. - Ale społeczne kontrowersje wokół tego fachu nie mają nic wspólnego z jego uciążliwością. W wielu krajach zawód ten jest potępiany ze względów religijnych i/lub politycznych. Wiąże się także z bolesnym dla wielu małżeństw i związków problemem: seks może być kartą przetargową, towarem. W naszym polskim zaścianku widać to dużo mocniej - mówi Ewa Egejska.
Twierdzi, że "społeczeństwo wypracowało mężczyznom cywilizowaną ścieżkę dojścia do seksu: rozmowa, uśmiechy, miłe słówka, zabawa, alkohol, deklaracje i dopiero na koniec bzykanie". Dla mężczyzn jest to zbyt długa podróż do tego, by wylać spermę i ulżyć ciału. Stąd kupują sobie seks za pieniądze, gdzie bez zbytecznych ceregieli ściągają spodnie i robią to co natura nakazuje. Choć jak mówi była prostytutka zdarzają się też i tacy, którzy chcą nie tylko seksu, ale też rozgrzeszenia ze zdrady poprzez utwierdzenie ich w przekonaniu, że seks z prostytutką nijak ma się do zdrady – wyjawia była prostytutka.
Ewa Egejska opowiada też o swoich doświadczeniach. - Mam niezłą ocenę i znajomość facetów. Bo w większości składacie się właśnie z seksu, myślicie siusiakiem - dodaje. Pisarka sprzeciwia się delegalizacji prostytucji.
Źródło:Przekrój, TW
http://www.twojewiadomosci.com.pl/content/m%C4%99%C5%BCczy%C5%BAni-my%C5%9Bl%C4%85-penisem
Królowa czy Kurtyzana
To nadzwyczajny dylemat
Bynajmniej nie dla Salomona
Komu dać nagrodę za poemat
Dla królowej czy dla kurtyzany
Ta pierwsza - piękna, i piękny poemat
Ta druga - wulgarna, i takiż poemat
Chce się powiedzieć zebranemu ciału
Lecz czymże jest poezja bez piękna
Jeśli nie istotą najgłębszą lecz jednak
Życie pisze własny scenariusz
I nagradza kurtyzanę
Bo nikt, tak jak ona, nie zassa h... a
z dedykacją dla jury Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius z przewodniczącym na czele
4.02.2021
Sgk
Kurtyzana
z legend i baśni wybierają moje imię
jak Lautrec dla Suzanne
budują diabelskie świątynie
brak sukni szyją na mój styl
moje ciało w deszczu rozkoszy
żywym miastem grzechu jest
przechadzają się po nim nocą panowie
nagimi ulicami pagórków i rzeźb
pomiędzy filarami ud soczyste wiśnie
zrywają i wkładają palcami do ust
spełniając zachcianki myśli zdrożnych
ślady szminki na ich koszuli to mój znak
szkaplerz mojej duszy
cicho spieniężone litanie
moja psychika brzytwy się chwyta
raz błyśnie raz zgaśnie
rachunkiem sumienia w rachunku sumienia
gdzie myśli są głębsze niż sakiewka kurtyzany
( 2016)
Sława G. Korn
Sława K.
Haiku - tanka lub mijikauta ( "krótka pieśń)
5 + 7 + 5 + 7 + 7
o, jak dalekie
wzgórza Jerozolimy
gdzie rosną figi
lecz wiatr co od nich wieje
przynosi ich słodką woń
sk
Haiku - tanka lub mijikauta ( "krótka pieśń)
5 + 7 + 5 + 7 + 7
gdy zmierzch zapada
noc na las opada i...
czernią rozkwita
a ty jak chmury blada
gaśniesz i cała świecisz
sk
W krainie drzew migdałowych
oczy jak bajarki w ogniu tęcz grą zmysłów owładnięte, a my w krainie kwitnących drzew migdałowych pośród kamieni i skał
w kwiatów olśnieniu sobą oczarowanych tańczysz miłość, twój pojazd pod księżycem kołysze nas ciepły wiatr... ogrzewa serce
Sława K.
Ja wilk
w Pałacu nad jeziorem Mazurskim
kolonie, dzieci robotników
ja odmienny
codziennie uciekam do lasu
tam wilczy dół
w nim wilcze kuleczki małe
przytulałem, gdy piszczały
jednego ze sobą zabrałem
w wielkiej tajemnicy przed wszystkimi
po powrocie do domu sekret
wyjawiłem tacie
odtąd na czwartym piętrze
przy Piotrkowskiej w Łodzi
zamieszkał nowy obywatel Wilk
spaliśmy razem, bawiliśmy się razem cieszyliśmy się razem
mój wyjazd do Jerozolimy rozrywa serca nasze
mój przyjaciel wędruje do Zoo
pamiętałem go wciąż
dla niego wróciłem do lasu
wycie wilków słyszę w snach i na jawie
idę do nich, jestem jednym z nich
moje ciało pokrywa sierść, a z ust płynie ślina
ja wilk, pośród wilków...
25.01.2020
gsk
Obrazy Moneta
napatrzeć nasycić prawdziwie i jasno
kolorem zórz
i tęczowych miraży
aż lustrem niebios odbije się głębia
przenikając horyzonty błękitów
na ołtarzach święconych witraży
gdzie duch Moneta
w skrzydłach Aniołów zaklęty
w świątyni słońca
Gloria Korn
24.01.2018
obraz Claude Monet
Pilates
z dedykacją dla Grażynki B. wspaniałej instruktorki Pilatesu
bierzemy ekspandery
wdech i wydech, trzy i cztery
zapinamy zsuwaczki
podciągamy ku przeponie
pośladki luźne (wzmacniamy mięśnie Kegla)
trzymamy trzymamy trzymamy - odpoczywamy
to nie ważne żeś emeryt
wyrzeźbimy każde ciało
pupa jędrna, smukła talia, proste plecy
czyż to mało?
te ćwiczenia wejdą w krew
aż poczujesz zew
to, że pot się z czoła lał?
by nie wypaść z gry
zaufaj mi
że ćwicząc ze mną będziesz zdrowiej żyć
* zsuwaczki to intymna część ciała, którą "zapinamy i rozpinamy " poprzez wdech i wydech
25.01.2018
Gloria Korn
Rozstanie
„niemal z zawiścią czytam utwory moich współczesnych
o rozwodach, rozstaniach, o bólu separacji” Adam Zagajewski
o rozłąkach, rozstaniach, o bólu zerwania
najchętniej piszą poeci
najwierniej opisują skrzywdzeni kochankowie
słowa ciężkie, napięte,
pękają pod ciśnieniem łez
cierpienie jak nowy początek
jak chrystusowa śmierć
bo gniew i rozpacz doskonałym tworzywem
na tragedię lub znakomity wiersz z puentą lub bez puenty
i tylko o nas nie będzie żadnej pieśni, żadnego psalmu o rozejściu nie będzie nas dzielić światło wiersza, nie oślepi nas żadna metafora, a jedyny stan jaki nam zagraża to sen po którym nastąpi przebudzenie.
Slawa Gloria Korn-Acka
Intymnie
jesteś nurtem moich przyjemności
ja twoją łodzią i przystanią
abyś mógł odpocząć po burzy
podczas której pioruny w nas eksplodowały
tulę cię ramieniem, słowami
dotykam najdalszych zakamarków
intymności pachnącej pragnieniem
sennego przytulenia
gsk
Foto od Grazyna Szyszkowska
O mojej pierwszej opuszczonej ( śmiercią rozłączeni)
myślę teraz
ze smutkiem
o mojej pierwszej opuszczonej
omijam starannie wszystko co może sprawić
że deszcz rzęsisty poleje
miejsca naszych spotkań, ławki w parkach
pejzaż natury, drzewa, rogatki ulic
wspólne podróże cel naszych wypraw
i dzień bez świateł
nie chcę zapomnieć
lecz nie ma po co tam wracać
gdzie słońce straciło walory
gdzie zima ze słotą z wichrem się miota
gdzie dzikie burz odgłosy i ciemne nieba
szerzą strach
lasy w żałobie i trawy z cicha popłakują
los memu podobny
ciemność na wylot przeszła, pusty peron
gdzie nawet cień nie przemknie
ani konduktor nie gwizdnie
zębami usta uśmiercam,
by nie umierały co chwila
gdy biorę się za bary ze śmiercią
a ona lamentów mi szczędzi
świat uśmiercony
przeminie niepowtórzony
jak moja pierwsza opuszczona
zima
gsk
Zima
myślę teraz
ze smutkiem
o mojej pierwszej opuszczonej
omijam starannie
wszystko co może sprawić
że deszcz rzęsisty poleje
- miejsca naszych spotkań
- ławki w parkach
- pejzaż natury
- drzewa
- rogatki ulic
- wspólne podróże cel naszych wypraw
- i dzień bez świateł
nie chcę zapomnieć
lecz nie tam po co wracać
gdzie słońce straciło walory
gdzie zima ze słotą z wichrem się miota
gdzie dzikie burz odgłosy i ciemne nieba
strach szerzą
lasy w żałobie i trawy z cicha popłakują
los memu podobny
pusty peron, gdzie cień nawet
nie przemknie
ani konduktor nie gwizdnie
lecz gdyby ktoś zahaczył
palcem wskazującym
o lodowaty brzeg szyny
spłynęłaby krew serdeczna
świat twarzą do Boga odwrócony
przemija niepowtórzony
jak moja pierwsza opuszczona
jak zima
Sława Kornacka
*z antologii wierszy „Zima- samba na jednej nodze”
"Pisarka, więźniarka obozów koncentracyjnych Auschwitz, Ravensbrueck i Neustadt-Glewe Zofia Stefania Posmysz-Piasecka została odznaczona przez prezydenta Andrzeja Dudę Orderem Orła Białego. - Dziękuję przede wszystkim Panu Bogu. Bo wierzyłam, że za tym się kryje jakaś inna siła, która pozwoliła mi przetrwać Oświęcim - mówiła Posmysz-Piasecka.
Prezydent Andrzej Duda nadał Zofii Stefanii Posmysz-Piaseckiej najwyższe odznaczenie państwowe RP, "w uznaniu znamienitych zasług w upowszechnianiu wiedzy o Holokauście i martyrologii Polaków, więźniów niemieckich obozów koncentracyjnych w czasach II wojny światowej, za przekazywanie świadectwa prawdy o zagładzie poprzez działalność artystyczną i twórczą"."
Zielony mosteczek
"zielony mosteczek ugina się
trawka na nim rośnie"
bo ma się ku wiośnie
mała dziewczynka bawi się przy nim
radośnie
wilk nie merda ogonem
nie łasi się do niej, tylko patrzy i słucha
jak ona do niego grucha
umilkły w polu hałasy, w domach jedzą kiełbasy i tylko ojciec pędzi co koń wyskoczył
wilka obok niej zobaczył
córeczko
znasz bajkę o czerwonym kapturku
co wilk zrobił babci?
- zjadł ... i mógłby zjeść dziecko? - zapytała
gsk
foto- taki zachował się w jej pamięci
Łza
Choć nie jest rosą
pośród przepięknych kwiatów
łza w moim oku
to nieraz spływa deszczem
przydając płatkom blasku
Sława K.
Na peronie wspomnień
wszystkie szyby na dworcu są brudne
pada deszcz, topią się myśli moje
obok stukot stalowych kół
ktoś nie zamknął w biegu drzwi
na pożegnanie unosi lewą dłoń
zaplątana w sieć myśli
błądzę po samotnym niebie
na fali smutnych wspomnień
jednoczę się z duchem kosmosu
chcąc poczuć cień zagubioy
i łyknąć tabletkę snu
słyszę niemy krzyk... Żegnaj!
20 marca 2016
Sława Gloria Korn-Acka
W kolorach abstrakcji
chcę wierzyć, że jutro
rozmawiać z tobą będę
bez słuchawki telefonu
połączeni energią dusz
w płomieniu ognia
palącego się pragnienia
nie użyjesz swojego głosu
lecz ja słyszeć go będę
upojona szeptem
uśpionego nieba
pośród deszczu słów
najpiękniejszych
oddaleni o myśl bliską
przytuleni dialektyką wyobraźni
w locie romantycznym
na pokładzie statku miłości
bez poczucia czasu
jak dwa promienie na pustyni Synaj nad Zatoką Akaba
Sława Gloria Korn-Acka
Upojenie erotyk
jesteś jak wiatr
co chłodzi rozpalone uda
jak blask co je rozwiera
odmykasz mnie i zamykasz
jesteś jak deszcz
co smaki kobiety odmienia
i spija kroplami rosy
w międzyczasie istnienia
obmywasz sobą moje ciało
obnażasz moją duszę
i pozwalasz, czynić z tobą to samo
na samym dnie rozpusty
gsk
( 2016)
Wiosna chamów – Sława Kornacka
nie bądź pewny, że masz czas
bo to pewność niepewna – pozornie tkwi w nas
każdego dnia czai się zewsząd wróg twój
zabiera wrażliwość i prawo do szczęścia Bóg mój
każdego dnia – światło nas dogrzewa
każdego dnia - ciemność nas rozdziewa
przyszła przyszłość - chcemy wierzyć
lecz z przeszłością musimy się zderzyć
czas nas judzi, podnieca, wzmaga bodźce
armie mentalnego zamętu prowadzą wojnę
szturm kanalii rąbie w ludzkie masy
kulami zakłamanej informacji i prasy
ideał sięgnął bruku, gdy na ulicy wiejskiej
zapanowała bezkresna wiosna chamów
wyrosła z betonu partyjnych odłamów
empatia... skropliła się i unosi do nieba
fornal zachłysnął się władzą - nie wiedzą
i z niczym sobie nie radzą
zgwałcona wolność wiele razy już była
gdy, gawiedź za nasze pieniądze się bawiła
on: Liryki to Twój styl. Bardzo mocne.
ona: myślisz?
on: Zdarza mi się
ona: To tak jak mój liryczny styl, też mi się zdarza
on: Jak się zakończyła sprawa dot. pana doktora?
ona: Już o to pytałeś, odpowiedziałam pod pytaniem. A co Ty mnie tak studiujesz?
on: z powodu tymczasowego zaciekawienia i szerokich zainteresowań
ona: ciekawe zestawienie powodów
W księżycowym śnie
w księżycowym śnie w noc ciemną
moje serce rozrywa się na strzępy
znów piekło zaczyna się nade mną
wracają chóralne chłopców zastępy
wciąż widzę i widzę ich twarze
nie mogę nie umiem zapomnieć
cząstką czasu ich żyję
jak wilk stepowy za nimi wyję
ten spektakl to nie eureka
to nóż na gardle człowieka
to wielkie podniebne przestrzenie
strzelają ludzie, a zabijają cienie
świat pełen jest tragicznych ról
za kotarami krew, a w sercach ból
na twarzach maska i żałoba
i to mi się nie podoba
jak rosną piorunem nawałnic
jak w wichry wojny się zbroją
w niej giną ludzie, a grają cienie
i gra z nimi też śmierć
ja jestem tej gry świadomy
zabijam w sobie nie tylko gniew
ta sztuka jest wojną moją
i wciąż mi się śni ich krew
10.10.2018
Gloria S. Korn_Acka
Aura ziemskich ogrodów
a kiedy znów zakwitną jabłonie
bielą rozbłysną w nas czereśnie
niebo tęczami znów zapłonie
trzymana gałąź szepnie pieść mnie
w milczących liściach miłosne pieszczoty
„obłędem kwiatów dyszą noce”
deszcz kroplami pragnienie gasi
wiatr zazdrość grusz dusi
pożądać ciebie to jak rozciąć powietrze
wzbić się w klucz dzikich gęsi na niebie
spaść z raju na ziemię i do raju wrócić
rozkoszując się aurą ziemskich ogrodów
Sława K.
obraz Sztuka Victoria Stoyanova
Wagina
o gronostajna społeczności
perlico ośmiornico łasico
nic nie zakłóci tej radości
ona jest we mnie
to o niej żartują mężowie
podziwiając jej wdzięki
jak gwiazdy magicznej
to do niej wzdychają panowie
w kosmicznej przestrzeni nad Wisłą
nie tej zatopionej
w nocnej bieliźnie
lecz odkrytej i nagiej
soczystej jak owoc mango
drapieżnej jak ostra polemika
i krwiożerczej jak modliszka
Sława K.
Foto od Grazyna Szyszkowska
Tchnienie burzy
w granatach kolor nieba
malują światłem błyskawice
wiatr nagania ciężkie chmury
leje z nich jak z cebra
na okiennice ruchome
i dachy znajome - w uliczce
bezdomny chwiejąc się na nogach
prosi o kilka groszy na piwo
nie mam parasola
- moje włosy są mokre
woda spływa po plecach
lodowato zimnymi strugami
nieopodal piorun uderzył
jak los w moje życie
czy Bóg nie ma litości?
tak jak ludzie nie mieli dla jego syna
tyle jest we mnie żalu i tyle niewiary
co i samotności
choć miłość mnie wypełnia
a pragnienia pobudzają wyobraźnię
22.01.2017
Sława Kornacka
obraz z sieci
Lubię Czechów, ale Kocham Polaków...
Karlowe Wary ( czes. Karlove Vary) - wspomnienie mojej młodości... Każdym narodem można się zachwycać i każdy obrzydzać... poznałam Czechów z bliska i wiem, że piękno jest rzeczą względną. Piękno miast jest jednak niezaprzeczalne...
Krótka historia; byłam z przyjaciółmi w Pradze w restauracji - jakieś 10 lat temu. W restauracji było dość tłoczno. Podszedł do nas Czech lat około 30 z butelką piwa i zapytał po czesku czy może się przysiąść. Powiedziałam - proszę. Był zaskoczony tym, że Polacy pozwolili mu przysiąść się do stołu, bo Czesi (jego rodacy!) mu odmawiali. Niemniej był też zaskoczony tym, że przyjechaliśmy turystycznie i że może z nami rozmawiać w swoim języku. Powiedział - miałem inne wyobrażenie o Polakach.
Mariusz Szczygieł buduje mit czeski rujnując przy tym mimochodem nasz polski... spotykam ludzi wspaniałych po obu granicach: i czeskiej i polskiej. I spotykam też tych co tego miana nie są warci... Oczywiście Czesi mają specyficzny stosunek do życia. Ale czy chcielibyśmy go przenieść na grunt polski?
Z ciekawostek historycznych:
"Pierwszy żydowski pogrom w Czechach zanotowano w 1096 roku, podczas pierwszej wyprawy krzyżowej. Po nim nie czuli się bezpieczni i zaczęli opuszczać kraj. Przemysł Ottokar II wydał dla Żydów ochronny list. Było to w roku 1254, a sam list charakteryzował się wielką tolerancją. Wraz z dojściem Luksemburgów do władzy ochrona taka skończyła się. W połowie XIV wieku praskie żydowskie miasto zostało ogrodzone i stało się wzorem dla powstających gett w innych miastach. Kolejny pogrom Żydów miał miejsce w Pradze w 1389 roku. Wacław IV wydał nowe ochronne przywileje (bo jego głównymi doradcami finansowymi byli właśnie ludzie wyznania mojżeszowego). Podczas wojen husyckich taboryci dali Żydom do wyboru: chrzest albo spalenie. Wielu z nich wybrało wtedy śmierć w płomieniach. "
Fantastyczna lektura! Mimo wielkiego bagażu tekst czyta się lekko, szybkie zwroty akcji, język żywy i dynamiczny... czytając pierwsze strony książki odniosłam mylne wrażenie, gdy zaczęłam czytać cięte mocne słowa... po czym z każdą kartką uśmiech wchodził na moją twarz i tak zostało do ostatnich stron...
Nikita. To tylko jedno z jej imion, jedna z jej tajemnic. Jako córka zabójczyni i szaleńca chce od życia jednego – nie pójść ścieżką żadnego z rodziców.
"Jadowska przyzwyczaiła swoich czytelników do kilku rzeczy: nietuzinkowych bohaterek, alternatywnych miast pełnych złowrogich stworzeń i niedających się przewidzieć zwrotów akcji. W Dziewczynie… jest to wszystko, za co czytelnicy pokochali serię o Dorze Wilk, i dużo, dużo więcej!" – Anna Misztak, red. nacz. Lubimyczytac.pl
Aneta Jadowska – polska pisarka fantasy, doktor nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.
Witraże pamięci
Za oknem sypie śnieg
przez szyby mróz przenika
22.01.2016
Upojenia
żywiołem zmysłów jesteś
22.01.2016
W księżycowym śnie
wciąż widzę widzę ich twarze
Święto Dziecka — nie dla Was, Dla Was Pierwszy Listopada czeka. Bo dzisiaj łzy nie powinny płynąć, Tylko matka i ojciec pamiętają. Że...