poniedziałek, 25 maja 2026

Szept eteru



wyłuskana ze snu
przez mosiężny podmuch wiatru
nasłuchuję jak mrok otwiera usta

17.06.2017

Gloria O  

Gdy przyjaźń milknie

gdy przyjaźń traci tętno

pustka staje się drapieżnikiem

karmionym twardym mięsem ciszy


24.05.2023

Gloria O

sobota, 23 maja 2026

Klimatologia twarzy


moje odbicie w lustrze

z każdym dniem zmienia front

wczoraj było ciepłe jak maj

jak lipcowy deszcz w środku lata


dziś zaraz po przebudzeniu

ujrzałam w swoim spojrzeniu smutek

wielki jak załamanie pogody

gęsty i ciemny


kryje się za nim martwa pustka

przestrzeń w której dusza wyje do gwiazd

serce staje się pustynią

a świat grobem



23.05.2020

Gloria O


Grawitacja tęsknoty

   

oby ten smutny klucz

dzikich myśli

połączył mnie z tobą


w twoim locie do gwiazd



Gloria O 

Sezonowość serca



nie każda miłość jest podróżą przez życie

nie każda potrzebuje wspólnych planów

domu dziecka i psa

lecz każda w swoim czasie jest czysta


nie każda miłość bywa tą pierwszą

i nie każda zostaje na zawsze

ale każda czegoś uczy

zostawia ważną lekcję


gdybyśmy potrafili tak o niej myśleć

tak ją odbierać i tak czuć

nasz świat nie waliłby się nam na głowę


byłoby w nas mniej cierpienia

więcej zrozumienia

i szacunku dla każdej minionej obecności


dlaczego to co chwilę trwa

ma miłością nie być

skoro sekunda wystarczy

by narodziło się uczucie

w którym kochamy tak samo mocno

jak w obietnicy na zawsze



17.05.2017

Gloria O

Miłość na chwilę


dlaczego to co chwilę trwa

ma miłością nie być


skoro ta jedna chwila wystarczy

by rozkwitnąć szaleństwem

które rozsadza serce

dotąd trzymane w poniewierce


eksplozja wiosny

śpiew ptaków i dziki rój kwiatów

pyłek który wiruje w powietrzu

ogłusza zmysły

dopóki nagle wszystko nie zaniesie się śniegiem


wtedy uczucia pryskają

z miłością która po prostu chce odejść


bo czyż na tym świecie

cokolwiek ma prawo być wieczne


Gloria O 

Algorytmy i choreografia


czasem rzucasz spojrzeniem gorszym niż poniedziałek
niby nic a jednak – mikro-zdrada w kosmosie dnia
potem nagle od wielkiego dzwonu i z hukiem fanfar
czujesz jak miłość odpala tę właściwą apkę

z czasem przychodzi to dziwne czasem
wciąga jak serial z dobrą intrygą
raz zachwyt że aż tchu brakuje
raz nerwowy zgrzyt na łączach
nie ogarniam tej zagadki w toku

i tak dryfuję w świecie skrojonym ze sprzeczności
gdzie prawda i fałsz idą w tango z moim sercem
życie jest neurotycznym choreografem
lubi psoty i nagłe zwroty akcji

 

a ja w gęstym tłumie skrajności
próbuję po prostu nadążyć za tym krokiem

 

 
23.05.2020
Gloria O

 

 


Pusta przestrzeń między nami

   

tęskniąc za tobą zasuwam drzwi duszy

zamknięty obwód

by żaden obcy głos nie zmącił tej ciszy


a ty gdzieś hen za horyzontem moich myśli

bledniesz w kadrze

zapominasz

milczysz


jestem tu w kokonie nieobecności

gdzie tęsknota pulsuje jak krew w żyłach

własny szum radiowy


ty gdzieś indziej zatracony w codziennym druku

w prozie godzin

a ja wciąż z suwmiarką w ręku

liczę ile pustych mil nas dzieli


23.05.2020

Gloria O


Liryka i dynamika



liryko córko Newtona

czuła uczennico praw dynamiki

dlaczego wiecznie mi umykasz


gdy słońce dotyka hamaku

widzę cię w malinowym chruśniaku

w snach tropię cię na balu u szatana

tam gdzie tańczy Mistrz z Małgorzatą


na litość boską – szukać damy u diabła

to jak nalać jej wódki a pić czysty spirytus


gdy świta słyszę twój śpiew

przesterowany na miłość Romea i Julii

czysta poezja dla ucha

twoje oczy – dzikie stado gołębic

refreny nucą księżyc i gwiazdy

pachnie wonny aloes

cud nut nad Wisłą


wczoraj na Starym Mieście

w kawiarnianym ogródku z królem Zygmuntem

przemykałaś między stolikami

dosypując do kawy źdźbła czystej namiętności

w fartuszku w serca

w kolorach którymi Tycjan podpalał Wenecję

aż po same góry

by wreszcie sięgnąć ludzkiej duszy


najważniejszą częścią ciebie

jest alegoria miłości


której ja nawet nie dotykam



23.05.2024


Gloria O 







piątek, 22 maja 2026

Kochaj bez pośpiechu, bez pauz (Logika kwiatu)

  

 nie spiesz się w podróży

niech miłość trwa przez całe eony

z logiką kwiatu co rozrywa skały

i rozkwita codziennie od nowa

nie tylko raz


wrzuć do kadzi trele-morele świata

niech pustka i szeleszczące łuski dupereli

nie zakłócają szczęścia jak niedzieli

kochaj

ale nie łudź się że modlitwa wyjedna cud

gdy śmierć położy ci na ustach

ciszę o smaku popiołu


milczenie i pustka

będą znaczyć twoje ślady

rozpacz barykady tworzyć

krew żyły otwierać a serce umierać

lecz choć śmierć szczęście spłukała jak deszcz malunek

miłość w tobie została


jest jak prowiant

ratunek dla tych w niebie którzy już widzą

i dla tych na ziemi którzy wciąż szukają


zdąż z czułym szeptem

nim świty się rozstaną



17.10.2022

Gloria O


Mój Bug płynie

 

w dalekiej dzikiej dolinie mój Bug płynie

panuje i rządzi bez konstytucji tyran

w pełni księżyca w przypływie wysokiej fali

beztrosko topi miasta i wioski


pogodny – wkłada słomiany kapelusz

kłania się nadrzecznym suchym trzcinom

szafirową wstęgą wody owija świat nasyca go tęczą

pocałunkiem nieba budzi ze snu


wdziera się w głąb duszy strumieniem zorzy

i myśli myje głęboko jak morza

tęsknotę gna do ruczaju

by szczęściem upoić w nurtach u brzegu


tam jawor przeniknięty jak obraz święty

ptaki nad nim śpiewają motyle fruwają

rześki powiew chłodu muska białą ambrą

trwa taniec przyrody trwają wiosenne gody


kluczą dzikie gęsi jak u Vivaldiego

jedna leci na przedzie pozostałe za nią

uklękłam cała w skowronkach

w cieniu niebiańskiego raju


Mese Nete i Hypate – muzy liry – melodie grają

łącząc świat ziemski ze światem boskim

w lustrze wody odbija się płacząca wierzba

krzyżem z koroną cierniową


modlitwę o cud zmówiłam

 

 22.05.2017

Gloria O 

Stempel

   


Ciągnęło mnie do Romów, jak wilka do lasu,

do ognia, co drży głośno na skraju hałasu.

Gdzie dusza rwała cugle, wolna oraz dzika,

a z wiatrem ponad polem niosła się muzyka.


Tam myśli, które w chmurach chowałam na co dzień,

wplatały się w ten taniec i spódnic pogodę.

A w domach, które pachną herbatą oraz rumem,

nikt nie mierzył człowieka korporacji tłumem.


Aż kiedyś w Czechach, pośród tej barwnej wrzawy,

mój szef mnie nagle dojrzał. Człowiek z innej sprawy.

W jego zimnych źrenicach, pełnych konsternacji,

byłam błędem w systemie wielkiej korporacji.


Nie wiedział, że choć w biurze maskę grzecznej noszę,

i o nic tego świata z pokorą nie proszę,

mam w sobie dziki stempel i spódnicy taniec,

tę wolność, co stanowi mój ostatni szaniec.


Bo prawda tego życia, naga oraz prosta:

kto poznał smak gościńca, bez trudu jej sprosta.

Nigdy mnie nie oszukał żaden Rom wędrowny,

co innego pan z biura, sztuczny i wymowny.



22.05.2021

Gloria O 

Moja architektura wnętrza

   


mam zmęczone oczy

jak skały po deszczu

gnieździ się w nich kamienny smutek


włosy siwieją same

bez udawania

akceptuję każdego – to genetyczny gust

albo jakiś algorytm


myśli poplątane

ale z twardą prawdą

jak korzeń wrośnięty w beton

serce bez gardy pęka od miłości

żąda istnienia w słońcu i w burzy


odrzucam tych którzy zgubili czułość

niewierność to tylko błąd w kodzie


szukam smaku prawdy która nie oszukuje

mój mężczyzna – wciąż ten sam

przemierzany przez życie


ma szaro-zielone oczy jak zorza

włosy na zero

konkret bez złudzeń

 

 22.05.2024

Gloria O 

 

 

 

czwartek, 21 maja 2026

Ballady i romanse: zdradliwe serce



- Wciąż kocham te bezsenne noce. Wspominam i w sercu mam.

Flirtowaliśmy z gwiazdami. Życie wzięło odwet.

- Przepraszam.

Nie fatyguj się, masz swoją gwiazdę i ciepły kąt jak u mamy.

- Przecież wiesz...

Wiem, że nic nie wiem. A niebo jest wciąż rozgwieżdżone. Szukam swojej gwiazdy, tej prawdziwej. Kosmos uwodzi przepięknie, ale jest też zdradliwy. Pewnie dlatego, że jest mężczyzną.

- Jesteś jak ta wielka niedźwiedzica. Potrafisz czarować światłem miłości i ranić słowem.

Zraniony niedźwiedź - chcesz powiedzieć?

- Tak jakby.

Nie, nie jestem zraniona. To nasza wspólna klęska, Twoja i moja. Coś zyskałeś i coś straciłeś bezpowrotnie. Znasz to z autopsji przecież.

- Źle wyszło.

Choć przyszłość jest na naszych dłoniach, Ty wziąłeś ją w swoje ręce. Pójdę do wróżki może odczyta drogę po której będę szła?

- Przecież, nie chcesz nic zmieniać w swoim życiu...

Tragiczny lub szczęśliwy los panuje nad nami także w odniesieniu do naszych decyzji. A czas jest lekiem na całe zło.

- Tylko jakim kosztem?

Oj, proszę. Jakim zyskiem może?

- Znów jesteś złośliwa. Nie "bądź - proszę cię na rozstań moście."

Miłość to nie tylko słodycz ust lecz także ból i dobrowolne rozstanie, gdy miłość się tego domaga. A kiedy jest ból jest też złość.

- Będziemy szli samotnie po drogach wydeptując swoje ścieżki przeznaczenia? Nie jest to zbyt radosna przyszłość.

No, cóż... Butelka po piwie nie pachnie niezapominajkami. A nawet najlepszy alkohol, będzie jak wąż kąsał znienacka. A może znajdziemy gdzieś swoje wyzwanie?

Gloria O (Sława Kornacka)
21.05.2020

Wiązka światła: o miłości



o miłości
co z natury swej czerpiesz moc
tęczo łuku nadziei 

w mroku niewiedzy
człowiek tuli się do ciebie
jak dziecko do piersi matki
szuka schronienia
i pokarmu

swe skrzydła 
złocone na szybach prastarej świątyni
nad nami roztaczasz
jak skrystalizowane szeptem litanie
które na cud czekają
na boski dotyk

czasem ciszą jesteś
a czasem burzą
co przetacza się z impetem

raz zmieniasz się w uśmiech przymilny
innym razem walisz niebieskie gromy
aż dusza jęczy rozdarta
między rozkoszą 
a trwogą

dzika
bez kagańca

serce serca 
szczęście szczęścia
esencjo bytu
pulsacjo

most zwodzony świętej mocy
lub przepaść rozpaczy

zabierz mnie w te wszystkie przestworza
w głąb pożądania
w pełną amplitudę emocji

bym stała się tobą 
a ty mną
byśmy rozpłynęli się w jedności
poza przestrzenią
i czasem 

wiązką światła
blaskiem, który rozświetla drogę

Gloria O ( Sława Kornacka
21.05.2016


Aleppo

   

Motto: „ludzie ludziom zgotowali ten los”
— Zofia Nałkowska, Medaliony

w Aleppo dzieci dławią się gazem
podczas gdy świat
starannie wycisza ekrany
i wzrusza ramionami

rzeźbi ich głód i pył
rzeki gęste od krwi
wsiąkają w gruz

z daleka strach to tylko statystyka
dziecięce serca stygną bez ruchu
z ostatnią łzą zamkniętą pod powieką

uczcijmy tę agonię
minutą
wstydu


Gloria O (Sława Kornacka)

21.05.2017 

Bilans niedosytu



ciągle za mało tego lata


za mało deszczu na zboża

słońca

kwiatów

fioletowych krów

rosy marzeń i ciepłych słów


za mało w plecaku chleba i wina

za cicho przy drodze płakała dziewczyna

za mało szeptów i snów nie z tego świata


jeszcze by się tego lata chciało


jeszcze nie przybladły sny

jeszcze nie zrozumiał nocy świt

leśna sowa nie znalazła kochanka

nikt jej nie okłamał

nie dotrzymał słowa


w dachu nienaprawiona stara łata


zapomniane słowa mowy nadobłocznej

wiadukty

tunele

mosty

stukot kół po nitkach babiego lata


drogowskazy na rozstajach

spiralne schody ginące w mroku

groty zasnute pajęczynami z obłoków


i pijany świerszcz smutny jak łzy


nocne rozmowy z aniołami przez czata


i ciebie też

za mało

było tego lata


Gloria O (Sława Kornacka) 

21.05.2020



W mroku światła



rozwieszam myśli w głębinach mej duszy
jak schnące na sznurach pranie
i lękam się o świt, który nastanie

nie liczę już dni, które są gdzieś za nami
ni nocy, co spać nam nie dały
Bóg z nami

zabiorę błękit nieba i bez żalu
pójdę boso bezdrożami
czując krople porannej rosy traw
pod stopami

niech wiatr masuje moją twarz
nagą i duszę
by odzyskać ufność - dla siebie
zrobić to muszę

Gloria O (Sława Kornacka)

21.05.2020

Spróbuj ocalić od zapomnienia


spróbuj rozsławiać okaleczoną miłość

pachnącą poziomkami i rosą

płaczącą łzami, których nikt nie ocierał

samotną i opuszczoną


spróbuj rozsławiać okaleczoną miłość,

na którą „czekała tylko słona nicość” –

gdy obok inna karmi się nadzieją

w noc, kiedy zasypiają lilie


spróbuj rozsławiać okaleczoną miłość

tropioną przez chłód i pociski pełne nienawiści

„pamiętaj te chwile, kiedy byliście razem

w białym pokoju i firanka poruszyła się”


czasem za nią tęsknisz, czasem nie

bo raz jest jak muzyka, która eksploduje wiosną –

feerią dźwięków i szumem traw

pod kwitnącym bzem


innym razem nadchodzi jak apokalipsa

zostawia po sobie zniszczony świat

złamane skrzydło ptaka

i ciemną drogę, na której nie widać dokąd iść



Gloria O (Sława Kornacka)  

21.05.2024

poniedziałek, 27 stycznia 2025

27 styczeń

Via dolorosa 

________________________


płuca wyplute, rak toczy ciało 

empatii mało 

dobowy dyżur odmierza śmierć 

zgon - zgon - zgon 


Via Dolorosa jest wszędzie tam 

gdzie ludzie są 


Jezus nie był wyjątkiem 

każdy człowiek niesie swój krzyż 

bo śmierć jest celem

a człowiek środkiem 


26.01.2022

S. Gloria Korn


ten wieczór jakiś piękniejszy 

__________________________

 

otwierają się dla snu jak płatki 

trzydziestu siedmiu róż

nagie piersi, usta, rozpalone uda


grzechem do grzechu zwodzą

czyniąc zadość  twemu chceniu

tyle w tobie ognia 


wdech i wydech wstrzymam w łonie

powiekami się zasłonię

rozkwitając w uwielbieniu 


to co w myśli to i we mnie

w pojedynkę acz wzajemnie


Sława G. Korn


Ma ten walor Jaś z Ochoty

że rwie do każdej roboty

Dankę z Juraty

bierze na raty

gdyż z erekcją ma kłopoty


ten wieczór jakiś piękniejszy 

__________________________

 

otwierają się dla snu jak płatki 

trzydziestu siedmiu róż

nagie piersi, usta, rozpalone uda


grzechem do grzechu zwodzą

czyniąc zadość  twemu chceniu

tyle w tobie ognia 


wdech i wydech wstrzymam w łonie

powiekami się zasłonię

rozkwitając w uwielbieniu 


to co w myśli to i we mnie

w pojedynkę acz wzajemnie


27.01.2019

Sława G. Korn.


ciemność na wylot przeszła 

______________________________


tunel w granatowej nocy

tunel w białym dniu

nie wiesz gdzie wschód, a gdzie zachód 


wrze krew i pali krew

średniowieczny wizerunek piekła 

rozpruwa niemy ból 


zbladłaś jak białe bandaże 

w ustach pęcznieją brzemienne słowa 

w sercach ognisty wir


mózg wstrzykuje w żyły morfinę

mocą tchnięcia żegnasz nas 

cisza otwiera okno na niebiosy 

na ziemi samotny cierpiący grób 


26.01.2018

Sława G.Korn


Pewna estetka z miasta Warszawy 

nie lubi z ciałem brzydkiej zabawy

toteż do kontaktu intymnego 

wybiera partnera niezwykłego 

wspinacz, wyniósł ją na szczyty sławy


I ten walor ma Grześ z Ochoty

że, rwie się do każdej roboty

Jolę z Juraty 

bierze na raty 

bowiem z erekcją ma kłopoty

niedziela, 26 stycznia 2025

26 styczeń

 Pieśń poety 

nie przynoście mi wina z winnicy                        nie wina mi trzeba lecz słów bez słów                      aby wiązać je wiatrem w mowę nieba 

byście mogli poswawolić upojeni                          ich ekscytacją światłem świata                                 i pieśnią wszechświata 

doświadczać rozbłysków perłowej kopuły nad szafirowym niebieskim oceanem  przy wtórze fletni z muszli i szumie fal, który nie zna słów ludzi, a cały jego świat rozbłyska poezją, którą Bóg stworzył 

widzę to i czuję, otwiera się przede mną strefa za strefą buzującej od słońca oceanicznej przestrzeni, gdzie każdy drobiazg nabiera znaczenia własnej mowy

nie muszę niczego w sobie wyobrażać, nic abstrakcyjnego, nic urojonego, bo jest w niej więcej do dczuwania niż do rozumienia więcej do zobaczenia niż do odczytania 


26.01.2025

Sława Gloria Korn-Acka 




Bieg czasu 


tak mało jednego życia

a tyle skarbów jest do odkrycia

książki otwarte 

czekają w zamkniętych bibliotekach


żółtość fiolet i szarość

kolory starego papieru

kładą się na ich karty


otchłań porwała

na strzępy książkę

naszej historii


roztęsknionym słuchem 

chwytam głosy w mroku

spętana zniewoleniem czasu 


tak mało zrozumiałam 

tak dużo chciałam 

nie zdążyłam


Gloria Korn


Haiku - tanka lub mijikauta ( "krótka pieśń)

5 + 7 + 5 + 7 + 7


doprawdy nie wiem 

jak nazwać tego ptaszka

chcę koliberkiem

ale twój ma to imię 


sk


Wizia w Każdym Dniu


Mala sama na chwile

Nie pilnowana

Na drewnianym moscie

Patrzy na plynaca wode

Rzeki Brok*

Rzuca patyki

Wilk przebiega obok,

Prawie dotykajac

Na chwile maja jeden szary

Wzrok

Ktory pozostal

Przechodzaca trauma

Okropnosci i radosci

Pozostaja

Jesli chca to powracaja

Od pogrzebu do wesela

Zatopione w nas

Nie da sie odroznic

Gdzie cialo, a gdzie duch

Wizja Ezechiela suchych kosci

Wypelnia sie w kazdym dniu


25/1/2020

*Ta mala nad rzeka Brok to Slawa Kornacka

to jest Jej wydarzenie i dla niej poswiecony ten wiersz


Kalinowe serce 


kalinowe serce to moja miłość

z kwiatów wydziergana

z roztopionych nocy wypłakana


potrzebuję tej miłości

ja rzeka która czeka 

otwartych jej ramion mórz i oceanów

ja susza oczekująca jej burzy


ona moim światłem oświetlającym przeszkody, muzyką budzącą wiosnę na drzewach w pogiętych smutkiem życiowych gałęziach


moje kalinowe serce

nie da się zamknąć wierszem


Gloria S. Korn_acka

26.01.2019


Zaproś mnie do tańca 


me serce 

finezyjną grą zmysłów owładnięte 

muzyką wzbiera gorąco jak Straussa 


zaproś mnie do tańca 

choćbyś był jastrzębiem zaczarowanym

szybującym podniebnie 


niech wiatr wieje tchnieniem życia 

niech oczy sycą się magią  

porwij mnie do tańca 


Gloria Korn

23.01.2018 


Ma ten walor Wincenty z Ochoty 

że wręcz pali się do tej roboty 

młodą  panienkę z Juraty 

w pozycji „w łuk” brał na maty

przegiął pałę, teraz ma  kłopoty

*


gdy noc przykrywa wstyd

rozkosz wypełnia nas 

i tyle musi nam wystarczyć do pełni 

jak księżycowi który chodzi po ogrodach 



gsk

25.01.2017



Mężczyźni myślą penisem


Ma niezłe spojrzenie i znajomość facetów od strony kuchni, a raczej od strony sypialni. Na co dzień pisarka, tłumaczka i była prostytutka - uważa, że mężczyźni w większości myślą penisem.

Jej zdaniem najstarszy zawód świata nie zniknie. A o delegalizacji prostytucji mogą mówić „cyniczni politycy do swojego zapyziałego elektoratu, dewotni dziennikarze albo skrzywdzone, niekochane kobiety”. Co tu delegalizować?! – oburza się w rozmowie opublikowanej w Przekroju Ewa Egejska była prostytutka, obecnie pisarka i tłumaczka. 

Pretekstem do rozmowy była książka "Czarodziejki.com", którą napisała Egejska. Była prostytutka uważa, że uciążliwość najstarszego zawodu świata da się porównać do wielu innych zawodów jak: stomatolog, ginekolog, salowa, obmywacz zwłok, inseminator, kat. - Ale społeczne kontrowersje wokół tego fachu nie mają nic wspólnego z jego uciążliwością. W wielu krajach zawód ten jest potępiany ze względów religijnych i/lub politycznych. Wiąże się także z bolesnym dla wielu małżeństw i związków problemem: seks może być kartą przetargową, towarem. W naszym polskim zaścianku widać to dużo mocniej - mówi Ewa Egejska.

Twierdzi, że "społeczeństwo wypracowało mężczyznom cywilizowaną ścieżkę dojścia do seksu: rozmowa, uśmiechy, miłe słówka, zabawa, alkohol, deklaracje i dopiero na koniec bzykanie". Dla mężczyzn jest to zbyt długa podróż do tego, by wylać spermę i ulżyć ciału. Stąd kupują sobie seks za pieniądze, gdzie bez zbytecznych ceregieli ściągają spodnie i robią to co natura nakazuje. Choć jak mówi była prostytutka zdarzają się też i tacy, którzy chcą nie tylko seksu, ale też rozgrzeszenia ze zdrady poprzez utwierdzenie ich w przekonaniu, że seks z prostytutką nijak ma się do zdrady – wyjawia była prostytutka.

Ewa Egejska opowiada też o swoich doświadczeniach. - Mam niezłą ocenę i znajomość facetów. Bo w większości składacie się właśnie z seksu, myślicie siusiakiem - dodaje. Pisarka sprzeciwia się delegalizacji prostytucji.


Źródło:Przekrój, TW


http://www.twojewiadomosci.com.pl/content/m%C4%99%C5%BCczy%C5%BAni-my%C5%9Bl%C4%85-penisem


Królowa czy Kurtyzana 


To nadzwyczajny dylemat

Bynajmniej nie dla Salomona 

Komu dać nagrodę za poemat 

Dla królowej czy dla kurtyzany 


Ta pierwsza - piękna, i piękny poemat 

Ta druga - wulgarna, i takiż poemat  

Chce się powiedzieć zebranemu ciału 

Lecz czymże jest poezja bez piękna


Jeśli nie istotą najgłębszą lecz jednak  

Życie pisze własny scenariusz 

I nagradza kurtyzanę 

Bo nikt, tak jak ona, nie zassa h... a


z dedykacją dla jury Wrocławskiej Nagrody Poetyckiej Silesius z przewodniczącym na czele 

4.02.2021

Sgk


Kurtyzana 


z legend i baśni wybierają moje imię

jak Lautrec dla Suzanne

budują diabelskie świątynie

brak sukni szyją na mój styl 

moje ciało w deszczu rozkoszy 

żywym miastem grzechu jest

przechadzają się po nim nocą panowie 

nagimi ulicami pagórków i rzeźb 

pomiędzy filarami ud soczyste wiśnie 

zrywają i wkładają palcami do ust

spełniając zachcianki myśli zdrożnych

ślady szminki na ich koszuli  to mój znak 

szkaplerz mojej duszy

cicho spieniężone litanie 

moja psychika brzytwy się chwyta 

raz błyśnie raz zgaśnie 

rachunkiem sumienia w rachunku sumienia 

gdzie myśli są głębsze niż sakiewka kurtyzany


( 2016) 

Sława G. Korn



Sława K.

sobota, 25 stycznia 2025

25 styczeń

 Haiku - tanka lub mijikauta ( "krótka pieśń)

5 + 7 + 5 + 7 + 7


o, jak dalekie 

wzgórza Jerozolimy 

gdzie rosną figi 

lecz wiatr co od nich wieje  

przynosi ich słodką woń 


sk


Haiku - tanka lub mijikauta ( "krótka pieśń)

5 + 7 + 5 + 7 + 7


gdy zmierzch zapada 

noc na las opada i... 

czernią rozkwita

a ty jak chmury blada 

gaśniesz i  cała świecisz


sk


W krainie drzew migdałowych 

oczy jak bajarki w ogniu tęcz  grą zmysłów owładnięte, a my w krainie  kwitnących drzew migdałowych pośród kamieni i skał 

w kwiatów olśnieniu sobą oczarowanych tańczysz miłość, twój pojazd pod księżycem kołysze nas ciepły wiatr... ogrzewa serce 


Sława K.


Ja wilk


w Pałacu nad jeziorem Mazurskim

kolonie, dzieci robotników 

ja odmienny

codziennie uciekam do lasu


tam wilczy dół 

w nim wilcze kuleczki małe 

przytulałem, gdy piszczały 


jednego ze sobą zabrałem 

w wielkiej tajemnicy przed wszystkimi

po powrocie do domu sekret 

wyjawiłem tacie


odtąd na czwartym piętrze 

przy Piotrkowskiej w Łodzi

zamieszkał nowy obywatel Wilk

spaliśmy razem, bawiliśmy się razem cieszyliśmy się razem


mój wyjazd do Jerozolimy rozrywa serca nasze

mój przyjaciel wędruje do Zoo

pamiętałem go wciąż

dla niego wróciłem do lasu


wycie wilków słyszę w snach i na jawie

idę do nich, jestem jednym z nich

moje ciało pokrywa sierść, a z ust płynie ślina

ja wilk, pośród wilków...


25.01.2020

gsk


Obrazy Moneta


napatrzeć nasycić prawdziwie i jasno 

kolorem zórz

i tęczowych miraży

aż lustrem niebios odbije się głębia 

przenikając horyzonty błękitów

na ołtarzach święconych witraży

gdzie duch Moneta 

w skrzydłach Aniołów zaklęty 

w świątyni słońca


Gloria Korn

24.01.2018

obraz Claude Monet


Pilates 

z dedykacją dla Grażynki B. wspaniałej instruktorki Pilatesu


bierzemy ekspandery 

wdech i wydech, trzy i cztery

zapinamy zsuwaczki

podciągamy ku przeponie

pośladki luźne (wzmacniamy mięśnie Kegla) 

trzymamy trzymamy trzymamy - odpoczywamy 


to nie ważne żeś emeryt 

wyrzeźbimy każde ciało 

pupa jędrna, smukła talia, proste plecy 

czyż to mało? 


te ćwiczenia wejdą w krew 

aż poczujesz zew

to, że pot  się z czoła lał?  


by nie wypaść z gry

zaufaj mi 

że ćwicząc ze mną będziesz zdrowiej żyć 


* zsuwaczki to intymna część ciała, którą "zapinamy i rozpinamy " poprzez wdech i wydech


25.01.2018

Gloria Korn


Rozstanie 


„niemal z zawiścią czytam utwory moich współczesnych 

o rozwodach, rozstaniach, o bólu separacji” Adam Zagajewski


o rozłąkach, rozstaniach, o bólu zerwania 

najchętniej piszą poeci

najwierniej opisują skrzywdzeni kochankowie 


słowa ciężkie, napięte, 

pękają pod ciśnieniem łez  

cierpienie jak nowy początek 

jak chrystusowa śmierć  


bo gniew i rozpacz doskonałym tworzywem 

na tragedię lub znakomity wiersz z puentą lub bez puenty 


i tylko o nas nie będzie żadnej pieśni, żadnego psalmu o rozejściu nie będzie nas dzielić światło wiersza, nie oślepi nas żadna metafora,  a jedyny stan jaki nam zagraża to sen po którym nastąpi przebudzenie.


Slawa Gloria Korn-Acka


Intymnie 


jesteś nurtem moich przyjemności 

ja twoją łodzią i przystanią 


abyś mógł odpocząć po burzy 

podczas której pioruny w nas eksplodowały 

tulę cię ramieniem, słowami 


dotykam najdalszych zakamarków 

intymności pachnącej pragnieniem 

sennego przytulenia


gsk

Foto od Grazyna Szyszkowska


O mojej pierwszej opuszczonej  ( śmiercią rozłączeni)


myślę teraz 

ze smutkiem 

o mojej pierwszej opuszczonej 


omijam starannie wszystko co może sprawić 

że deszcz rzęsisty poleje 

miejsca naszych spotkań, ławki w parkach 

pejzaż natury, drzewa, rogatki ulic 

wspólne podróże cel naszych wypraw

i dzień bez świateł

nie chcę zapomnieć 

lecz nie ma po co tam wracać 


gdzie słońce straciło walory 

gdzie zima ze słotą z wichrem się miota 

gdzie dzikie burz odgłosy i ciemne nieba 

szerzą strach 

lasy w żałobie i trawy z cicha popłakują 

los memu podobny


ciemność na wylot przeszła, pusty peron

gdzie nawet cień nie przemknie 

ani konduktor nie gwizdnie 

zębami usta uśmiercam, 

by nie umierały co chwila 

gdy biorę się za bary ze śmiercią 

a ona lamentów mi szczędzi 


świat uśmiercony  

przeminie niepowtórzony 

jak moja pierwsza opuszczona 

zima 


gsk


Zima


myślę teraz 

ze smutkiem 

o mojej pierwszej opuszczonej 


omijam starannie 

wszystko co może sprawić 

że deszcz rzęsisty poleje 

- miejsca naszych spotkań

- ławki w parkach

- pejzaż natury

- drzewa

- rogatki ulic

- wspólne podróże cel naszych wypraw

- i dzień bez świateł


nie chcę zapomnieć 

lecz nie tam po co wracać 

gdzie słońce straciło walory 

gdzie zima ze słotą z wichrem się miota 

gdzie dzikie burz odgłosy i ciemne nieba 

strach szerzą 

lasy w żałobie i trawy z cicha popłakują 

los memu podobny


pusty peron, gdzie cień nawet 

nie przemknie 

ani konduktor nie gwizdnie 

lecz gdyby ktoś zahaczył 


palcem wskazującym 

o lodowaty brzeg szyny 

spłynęłaby krew serdeczna 


świat twarzą do Boga odwrócony 

przemija niepowtórzony 

jak moja pierwsza opuszczona 

jak zima 


Sława Kornacka 

*z antologii wierszy „Zima- samba na jednej nodze”

piątek, 24 stycznia 2025

24 styczeń

"Pisarka, więźniarka obozów koncentracyjnych Auschwitz, Ravensbrueck i Neustadt-Glewe Zofia Stefania Posmysz-Piasecka została odznaczona przez prezydenta Andrzeja Dudę Orderem Orła Białego. - Dziękuję przede wszystkim Panu Bogu. Bo wierzyłam, że za tym się kryje jakaś inna siła, która pozwoliła mi przetrwać Oświęcim - mówiła Posmysz-Piasecka.

Prezydent Andrzej Duda nadał Zofii Stefanii Posmysz-Piaseckiej najwyższe odznaczenie państwowe RP, "w uznaniu znamienitych zasług w upowszechnianiu wiedzy o Holokauście i martyrologii Polaków, więźniów niemieckich obozów koncentracyjnych w czasach II wojny światowej, za przekazywanie świadectwa prawdy o zagładzie poprzez działalność artystyczną i twórczą"."


Zielony mosteczek 


"zielony mosteczek ugina się 

trawka na nim rośnie"

bo ma się ku wiośnie 

mała dziewczynka bawi się przy nim 

radośnie 


wilk nie merda ogonem 

nie łasi się do niej, tylko patrzy i słucha  

jak ona do niego grucha 


umilkły w polu hałasy, w domach jedzą kiełbasy i tylko ojciec pędzi co koń wyskoczył 

wilka obok niej zobaczył 


córeczko 

znasz bajkę o czerwonym kapturku

co wilk zrobił babci?


- zjadł ... i mógłby zjeść dziecko? - zapytała 


gsk

foto- taki zachował się  w jej pamięci


Łza 


Choć nie jest rosą 

pośród przepięknych kwiatów 

łza w moim oku 

to nieraz spływa deszczem 

przydając płatkom blasku


Sława K.


Na peronie wspomnień


wszystkie szyby na dworcu są brudne

pada deszcz,  topią się myśli moje

obok stukot stalowych kół 

ktoś nie zamknął w biegu drzwi 

na pożegnanie unosi lewą dłoń 

zaplątana w sieć myśli 

błądzę po samotnym niebie 

na fali smutnych wspomnień 

jednoczę się z duchem kosmosu 

chcąc poczuć cień zagubioy

i łyknąć tabletkę snu 

słyszę niemy krzyk... Żegnaj!


20 marca 2016


Sława Gloria Korn-Acka



23 styczen



W kolorach abstrakcji


chcę wierzyć, że jutro

rozmawiać z tobą będę

bez słuchawki telefonu

połączeni energią dusz

w płomieniu ognia

palącego się pragnienia


nie użyjesz swojego głosu

lecz ja słyszeć go będę

upojona szeptem

uśpionego nieba

pośród deszczu słów

najpiękniejszych


oddaleni o myśl bliską

przytuleni dialektyką wyobraźni

w locie romantycznym

na pokładzie statku miłości

bez poczucia czasu


jak dwa promienie na pustyni Synaj nad Zatoką Akaba


Sława Gloria Korn-Acka



Upojenie erotyk 


jesteś jak wiatr 

co chłodzi rozpalone uda 

jak blask co je rozwiera

odmykasz mnie i zamykasz


jesteś jak deszcz

co smaki kobiety odmienia

i spija kroplami rosy 

w międzyczasie istnienia 


obmywasz sobą moje ciało

obnażasz moją duszę 

i pozwalasz, czynić z tobą to samo 

na samym dnie rozpusty


gsk

 ( 2016)

środa, 22 stycznia 2025

22 styczeń


Wiosna chamów – Sława Kornacka


nie bądź pewny, że masz czas

bo to pewność niepewna – pozornie tkwi w nas

każdego dnia czai się zewsząd wróg twój

zabiera wrażliwość i prawo do szczęścia Bóg mój


każdego dnia – światło nas dogrzewa

każdego dnia - ciemność nas rozdziewa

przyszła przyszłość - chcemy wierzyć

lecz z przeszłością musimy się zderzyć


czas nas judzi, podnieca, wzmaga bodźce

armie mentalnego zamętu prowadzą wojnę

szturm kanalii rąbie w ludzkie masy

kulami zakłamanej informacji i prasy


ideał sięgnął bruku, gdy na ulicy wiejskiej

zapanowała bezkresna wiosna chamów

wyrosła z betonu partyjnych odłamów

empatia... skropliła się i unosi do nieba


fornal zachłysnął się władzą - nie wiedzą

i z niczym sobie nie radzą

zgwałcona wolność wiele razy już była

gdy, gawiedź za nasze pieniądze się bawiła



on: Liryki to Twój styl. Bardzo mocne.

ona: myślisz? 

on: Zdarza mi się

ona: To tak jak mój liryczny styl, też mi się zdarza

on: Jak się zakończyła sprawa dot. pana doktora?

ona: Już o to pytałeś, odpowiedziałam pod pytaniem. A co Ty mnie tak studiujesz?

on: z powodu tymczasowego zaciekawienia i szerokich zainteresowań

ona: ciekawe zestawienie powodów


W księżycowym śnie


w księżycowym śnie w noc ciemną

moje serce rozrywa się na strzępy

znów piekło zaczyna się nade mną

wracają chóralne chłopców zastępy


wciąż widzę i widzę ich twarze

nie mogę nie umiem zapomnieć

cząstką czasu ich żyję

jak wilk stepowy za nimi wyję


ten spektakl to nie eureka

to nóż na gardle człowieka

to wielkie podniebne przestrzenie

strzelają ludzie, a zabijają cienie


świat pełen jest tragicznych ról

za kotarami krew, a w sercach ból

na twarzach maska i żałoba

i to mi się nie podoba


jak rosną piorunem nawałnic

jak w wichry wojny się zbroją 

w niej  giną ludzie, a grają cienie

i gra z nimi też śmierć


ja jestem tej gry świadomy

zabijam w sobie nie tylko gniew

ta sztuka jest wojną moją

i wciąż mi się śni ich krew 


10.10.2018

Gloria S. Korn_Acka


Aura ziemskich ogrodów 


a kiedy znów zakwitną jabłonie 

bielą rozbłysną w nas czereśnie 

niebo tęczami znów zapłonie

trzymana gałąź szepnie pieść mnie 


w milczących liściach miłosne pieszczoty 

„obłędem kwiatów dyszą noce”

deszcz kroplami pragnienie gasi 

wiatr zazdrość grusz dusi 


pożądać ciebie to jak rozciąć powietrze 

wzbić się w klucz dzikich gęsi na niebie

spaść z raju na ziemię i do raju wrócić 

rozkoszując się aurą ziemskich ogrodów 


Sława K.

obraz Sztuka Victoria Stoyanova


Wagina 


o gronostajna społeczności 

perlico ośmiornico łasico 

nic nie zakłóci tej radości 

ona jest we mnie


to o niej żartują mężowie 

podziwiając jej wdzięki 

jak gwiazdy magicznej

to do niej wzdychają panowie 

w kosmicznej przestrzeni nad Wisłą


nie tej zatopionej 

w nocnej bieliźnie 

lecz odkrytej i nagiej

soczystej jak owoc mango 

drapieżnej  jak ostra polemika 

i krwiożerczej jak modliszka 


Sława K. 

Foto od Grazyna Szyszkowska


Tchnienie burzy 


w granatach kolor nieba 

malują światłem błyskawice 

wiatr nagania ciężkie chmury 

leje z nich jak z cebra 


na okiennice ruchome

i dachy znajome - w uliczce  

bezdomny chwiejąc się na nogach 

prosi o kilka groszy na piwo 


nie mam parasola 

- moje włosy są mokre

woda spływa po plecach

lodowato zimnymi strugami


nieopodal piorun uderzył 

jak los w moje życie 

czy Bóg nie ma litości?

tak jak ludzie nie mieli dla jego syna


tyle jest we mnie żalu i tyle niewiary

co i samotności 

choć miłość mnie wypełnia

a pragnienia pobudzają wyobraźnię 


22.01.2017


Sława Kornacka

obraz z sieci


Lubię Czechów, ale Kocham Polaków... 


Karlowe Wary ( czes. Karlove Vary)  - wspomnienie mojej młodości... Każdym narodem można się zachwycać i każdy obrzydzać... poznałam Czechów z bliska i wiem, że piękno jest rzeczą względną. Piękno miast jest jednak niezaprzeczalne... 


Krótka historia;  byłam z przyjaciółmi w Pradze w restauracji - jakieś 10 lat temu.  W restauracji było dość tłoczno.  Podszedł do nas  Czech lat około 30 z butelką piwa i zapytał po czesku czy może się przysiąść. Powiedziałam - proszę.  Był zaskoczony tym, że Polacy pozwolili mu przysiąść się do stołu, bo Czesi (jego rodacy!) mu odmawiali.  Niemniej był też zaskoczony tym, że przyjechaliśmy turystycznie i że może z nami rozmawiać w swoim języku.  Powiedział - miałem inne wyobrażenie o Polakach. 


Mariusz Szczygieł buduje mit czeski rujnując przy tym mimochodem nasz polski...  spotykam ludzi wspaniałych po obu granicach:  i czeskiej i polskiej. I spotykam też tych co tego miana nie są warci... Oczywiście Czesi mają specyficzny stosunek do życia. Ale czy chcielibyśmy go przenieść na grunt polski? 


Z ciekawostek historycznych: 


"Pierwszy żydowski pogrom w Czechach zanotowano w 1096 roku, podczas pierwszej wyprawy krzyżowej. Po nim nie czuli się bezpieczni i zaczęli opuszczać kraj. Przemysł Ottokar II wydał dla Żydów ochronny list. Było to w roku 1254, a sam list charakteryzował się wielką tolerancją. Wraz z dojściem Luksemburgów do władzy ochrona taka skończyła się. W połowie XIV wieku praskie żydowskie miasto zostało ogrodzone i stało się wzorem dla powstających gett w innych miastach. Kolejny pogrom Żydów miał miejsce w Pradze w 1389 roku. Wacław IV wydał nowe ochronne przywileje (bo jego głównymi doradcami finansowymi byli właśnie ludzie wyznania mojżeszowego). Podczas wojen husyckich taboryci dali Żydom do wyboru: chrzest albo spalenie. Wielu z nich wybrało wtedy śmierć w płomieniach. "


Fantastyczna lektura! Mimo wielkiego bagażu tekst czyta się lekko, szybkie zwroty akcji, język żywy i dynamiczny... czytając pierwsze strony książki odniosłam mylne wrażenie, gdy zaczęłam czytać cięte mocne słowa... po czym z każdą kartką uśmiech wchodził na moją twarz i tak zostało do ostatnich stron...  


Nikita. To tylko jedno z jej imion, jedna z jej tajemnic. Jako córka zabójczyni i szaleńca chce od życia jednego – nie pójść ścieżką żadnego z rodziców. 


"Jadowska przyzwyczaiła swoich czytelników do kilku rzeczy: nietuzinkowych bohaterek, alternatywnych miast pełnych złowrogich stworzeń i niedających się przewidzieć zwrotów akcji. W Dziewczynie… jest to wszystko, za co czytelnicy pokochali serię o Dorze Wilk, i dużo, dużo więcej!" – Anna Misztak, red. nacz. Lubimyczytac.pl


Aneta Jadowska – polska pisarka fantasy, doktor nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.


Witraże pamięci 

Za oknem sypie śnieg 

przez szyby mróz przenika

22.01.2016


Upojenia

żywiołem zmysłów jesteś 

22.01.2016


W księżycowym śnie 

wciąż widzę widzę ich twarze



Dzieci Aniołki

Święto Dziecka — nie dla Was, Dla Was Pierwszy Listopada czeka. Bo dzisiaj łzy nie powinny płynąć, Tylko matka i ojciec pamiętają. Że...